چیزی نمُوندِن

چـیزی نمُوندِن اَ دلُم ؛ تا عاشِقِ چِـشمِت بشُم

چیزی از دلم نمانده تا عاشقِ چشمت بشوم

چـــــیزی نــــــمُوندِن اَ دلُم

چیزی از دلم نمانده

تا عاشِقِ چِــشمِت بشُم

تا عاشقِ چشمت بشوم

بِی مِه بَسِن هِـمی که مِه

برایم بس است همین که من

بازَم با تو هَــــم صحـــبتُم

باز هم با تو هم‌صحبتم

بِی مه مَگَ که عـــــاشِقی

به من نگو که عاشقی

جــاری بودِن اُ چِــشمُونُم

از چشمانم جاری شده؛

ای اشکِ مِن که راه اَکِیت

این اشکِ من است که راه می‌افتد

یَه وَقتُــــونی رو صـــــورَتُم

گاهی روی صورتم

اصلا مهم نین ای عــــــزیز

اصلاً مهم نیست ای عزیز

نَه حالِ مِه، نَه اشـــکُونُوم

نه حالِ من، نه اشک‌هایم

مهم هِـــمین که دستِ تو

مهم همین است که دستِ تو

نِشتِن مَیُونِ دســـــــتُونُوم

میانِ دست‌هایم نشسته است

وِلی بُکُـــــن، گَـــــپِت بِزَن

ولی بیا، حرفت را بزن

که خیلی مِه مشتاقیشُم

که من خیلی مشتاقِ آنم

تنهــــــا هَـــمی گَپ زدِنِن

تنها همین حرف زدن است

تســـــــــــکینِ دردُونِ دلُم

که تسکینِ دردهای دلم است