کمرم خردبو

یادمن شوی که رفتی بارون شهند چه بارونی

یادم هست شبی که رفتی باران می‌آمد، چه بارانی!

مه مسترم خیلی خراب تو غار تزه چه غارونی

من مست بودم، خیلی خراب؛ تو داد می‌زدی، چه دادهایی!

مه تو فضا تو حال خو تو فکر هیچی نهرم

من در عالمِ هپروت بودم، در حالِ خودم، به هیچ چیز فکر نمی‌کردم

فکرم نکم یه روز بیاد که خرد بشتن کمرم

فکرش را نمی‌کردم روزی بیاید که کمرم بشکند

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان است

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان است

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

ای داد داد بیداد از چشمون شهلای تو کار دستم ایداد

ای داد، داد، بیداد! چشمانِ شهلای تو کار دستم داد

ای داد داد فریاد از عشق اون نگاه تو که میداد برباد

ای داد، داد، فریاد از عشقِ آن نگاهِ تو که بر بادم می‌داد

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان است

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان است

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران