وصل

اِی دل بینوا غم بَسِن

ای دلِ بینوا، غم بس است

وا خو عذاب و ستم بَسِن

عذاب و ستم به خودت بس است

وا مُرادِ خو نَزیک بُبَه

به مرادِ خودت نزدیک شو

ای همَه دوری اَ هم بَسِن

این‌همه دوری از هم بس است

بِشتِه تو بِی خودِت گول مَزن

دیگر خودت را گول نزن

وا هر یاری اِتدی دل مَبَن

به هر یاری که دیدی دل نبند

هَمَه جا بی خودِت رو مَکُن

برای خودت به همه‌جا رو نکن

همَه کَه کِه مثل تو نَهَن

همه‌کس که مثلِ تو نیست

مِه از بس کِه خاطرِت مَوا

من، از بس که دوستت دارم،

نه اِمرو نه صَبا، پس صَبا

نه امروز، نه فردا، نه پس‌فردا

همیشَه اَ یادِت نابَرُم

هرگز از یادت نمی‌برم

بَه قرآن سَر ِتو بَخُدا

به قرآن، به سرِ تو، به خدا

تو اَ هَر گلی خوشبوتِر اِی

تو از هر گلی خوشبوتری

اَ هَمَه کَه زیبارو تِر اِی

از همه‌کس زیباروتری

اَ هَر غزالی غزل تِر و

از هر غزالی غزل‌تر و

اَ هَر آهویی آهوتِر اِی

از هر آهویی آهوتری

اول و آخرین یارُم اِی

اول و آخرین یارِ منی

هم روز و هم روزگارُم اِی

هم روز و هم روزگارِ منی

بِشتِر اَ خو خاطِرت مَوا

بیشتر از خودم دوستت دارم

تو آخرین اِنتظارُم اِی

تو آخرین انتظارِ منی