گز پرو

یادگاریش از زمان‌های کهن

یادگاری از زمان‌های کهن هستی

ای گِزِ پرو بگو با مو سخن

ای گزِ پرو، با من سخن بگو

استوارش سربلند و ماندگار

استوار و سربلند و ماندگاری

تا که دنیا هِن تو هم بِش پایدار

تا دنیا هست، تو هم پایدار باش

تو بگو با مو ، خوت اَدور اُندِسِش

تو به من بگو: خودت از دور آمده‌ای

یا که تَی اُندِه و اشْ شُنوسِسِش؟

یا کسی آمده و کاشته‌ات؟

تو زَمونِ کوچکی خوت تَیاد؟

زمانِ کودکی‌ات یادت هست؟

آن هوای گرم و بادِ تَشباد؟

آن هوای گرم و بادِ آتشین؟

گَپ بِزِن از روزی ی فصلِ بهار

از روزی در فصلِ بهار حرف بزن

از جَوونی خو و آن روزگار

از جوانی‌ات و آن روزگار

از نهیبِ وزشِ بادِ شَمال

از نهیبِ وزیدنِ بادِ شمال

یک کمی هم در اِبارَهٔ بِنال

کمی هم درباره‌اش بنال

چند نمونه مُرْوْ، لِه تینالُت بگو

از چند نمونه پرنده روی شاخه‌هایت بگو

از کِیَتْ تا دِلَکو و بُلبلو

از «کیت» تا «دلکو» و بلبل

پرورش اُتْ دَدِه لِ سینهٔ خو

که پرورششان دادی روی سینه‌ات

راست بگو از دلِ بی کینهٔ خو

راست بگو، از دلِ بی‌کینه‌ات

وقتِ بِچْ شونْ پَلخار بی خوشحال بُدِش؟

وقتی جوجه‌هایشان پر کشیدند خوشحال شدی؟

از غم و غصه شْ بگو آزاد بُدِش؟

از غم و غصه‌ات بگو؛ آزاد شدی؟

وقتِ که آن مَرد شاخَت اُشْ بلی

وقتی آن مرد شاخه‌ات را شکست

تو ز ظلمش بگو فریاد اُتْ کشی؟

بگو، از ظلمش فریاد کشیدی؟

نا خودآگاه حرفِ بَد اُند بر لبت؟

ناخودآگاه حرفِ بد بر لبت آمد؟

پُر زِ فحش و ناسزا هم بی کَپُت؟

دهانت پر از فحش و ناسزا هم شد؟

نه، اَ فهمِم که اُتِن طاقتِ درد

نه، می‌فهمم که طاقتِ درد داری

طاقت هوای گرم و بادِ سرد

طاقتِ هوای گرم و بادِ سرد

پس تحمل اُتکردِه اَرّه و داس

پس اره و داس را تحمل کردی

وقتِ درد اُندِه خدا اُتکِردِه سپاس

وقتی درد آمد، خدا را سپاس گفتی

هر چه تیغ و داس و تیشه از تو دور

هر چه تیغ و داس و تیشه است از تو دور

قبر آن که تو اُشْ شُنوس بیت پرِ نور

گورِ آن کس که تو را کاشت پر از نور باد

عبدالخالق فرخزاد

عبدالخالق فرخزاد

(بیقرار)

(بیقرار)