گُلِ خون

دِلُم تابِ غم اینینِن

دلم تابِ غم ندارد

اَ غم چیزی کم اینینِن

از غم چیزی کم ندارد

وا ظاهر صد رَفیک ایشَه

به ظاهر صد رفیق دارد

ولی یَه همدم اینینِن

ولی یک همدم ندارد

دل آدم گُلِ خونِن

دلِ آدم گلِ خون است

اَ بار ِدردُ گُلگونِن

از بارِ درد گلگون است

وا دِیدنِ یکی لِیلا

با دیدنِ یک لیلی

تا عُمر ایشَه یَه مجنونِن

تا عمر دارد مجنون است

کاشکَه دَردُ جَم اینابو

کاش دردها جمع نمی‌شد

پُشتِ آدم خَم اینابو

پشتِ آدم خم نمی‌شد

کاشکَه میل دلِ حَوّا

کاش میلِ دلِ حوا

نصیبِ آدم اینابو

نصیبِ آدم نمی‌شد

کاشکَه آدم بَد ایناکِه

کاش آدم بدی نمی‌کرد

کار دیو و دَد ایناکِه

کارِ دیو و دد نمی‌کرد

دَستِ مُحبّت یارُن

دستِ محبتِ یاران را

یَه مرتبَه م رَد ایناکِه

یک بار هم رد نمی‌کرد

وَختی آدم دِلی تَنگِن

وقتی دلِ آدم تنگ است

سینَه ش پُر از غم آهَنگِن

سینه‌اش پر از آهنگِ غم است

روحی نازکتِر اَ شیشَه ن

روحش نازک‌تر از شیشه است

غمُ بارُنی از سَنگِن

و غم بارانی از سنگ است