بُدُو بُدُو

بُدُو، بُدُو، بِشتِه مَکُ دِلُم سیاه که مه خَستَه م

بیا، بیا، بیشتر از این دلم را سیاه نکن که من خسته‌ام

سی سالُمِن ، ولی هَنو خُنِکو بِی تو نَبَستَم

سی سالم است، ولی هنوز برایت «خنکو» نبسته‌ام

دِلُم هَنو بِی تو شَوا ، لُوُم هَنو نَصِداتِن

دلم هنوز تو را می‌خواهد، لبم هنوز صدایت می‌زند

چشُم هَنو وا راهِتِن ، تا عمر اُمَه بِی تو هَستَم

چشمم هنوز به راهِ توست؛ تا عمر دارم، برای تو هستم

یادِت بیار ، زیر بارُن سُوار ِاسبُن چوبی

یادت بیاور، زیر باران، سوار بر اسب‌های چوبی

وا تاختْ مارَه، سَفر ماکِه به شهرُن عشق و خوبی

تاخت می‌رفتیم و به شهرهای عشق و خوبی سفر می‌کردیم

اِی آسمُن، اِی آسمُن ، دِلم اَ غُصَّه سیاهِن

ای آسمان، ای آسمان، دلم از غصه سیاه است

کجا برم، چه بُکنم که بِی تو خاستِن گُناهِن

کجا بروم، چه کنم، که خواستنِ تو گناه است؟