گل وصل (گویش بستکی)

اَگَه یَک رُز تو نَبِنِم اَمِرِمْ

اگر یک روز تو را نبینم، می‌میرم

اَگَه یَک شُو تِه خیال

اگر یک شب در خیال

گُل وصل ِتو نَچِنِم اَمِرِمْ

گلِ وصلِ تو را نچینم، می‌میرم

تو بهارِش تو بهارِش

تو بهاری، تو بهاری

تو گل سُرخ اَنارشْ

تو گلِ سرخِ اناری

تو مَچی مِش

تو همه‌چیزِ منی

دِلُمِش تو

دلِ منی تو

چَشُمِش تو

چشمِ منی تو

تِه بیابونِ غریبی

در بیابانِ غریبی

تَشُمِش تو

آتشِ منی تو

مُ نِه زِندَمْ

من زنده نیستم

تو نِبِش مَچی تِه دنیا نَخَشِن

تو نباشی، همه‌چیز در دنیا ناخوش است

تو مه وختُ بَچ اُدِش که مو تمدی

تو آن وقت بچه بودی که من تو را دیدم

تِی چَشُت یَه چیزی دِن

در چشمت یک چیزی هست

تو تفهمی مو چِه مِن

تو می‌فهمیدی من چه هستم

مو مَفَهمی تو چِه تِن

من می‌فهمیدم تو چه هستی

تو تِیادِن که اَشَستیم تَخِ بِرکَه

یادت هست که کنارِ برکه می‌نشستیم؟

گَپ مازَه گَپِ خَش مازَه گَپِ بَچ مازَه

حرف می‌زدیم، حرفِ خوش می‌زدیم، حرفِ بچه می‌زدیم

که اگَه پُس بو چه شگِیم

که اگر پسر شد چه اسمی بگذاریم

که اگَه دُت بو چه شگِیم

که اگر دختر شد چه اسمی بگذاریم

تو تِیادِن که اِتگُت ناتِش

یادت هست که گفتی: نمی‌آیم؟

اُدتی که مو هندم و تو نه ادش

دیدم که من آمدم و تو نبودی