گنوغ

آسمون ابری و وقت غروب ... مه صدای گرمتُم خاک جنوب

آسمانِ ابری و وقتِ غروب ... من صدای گرمِ تو هستم، ای خاکِ جنوب

مه گنوغُم مثل خُوم گنوغ مَوا ... آدم صادق و بی دروغ مَوا

من دیوانه‌ام؛ دیوانه‌ای مثلِ خودم می‌خواهم ... آدمی صادق و بی‌دروغ می‌خواهم

یه نفر ساده به مثل چوکِلَک ... کسی که بلد نَبو دوز و کلک

یک نفرِ ساده، مثلِ یک بچهٔ کوچک ... کسی که دوز و کلک بلد نباشد

غمِ عشقی تو چشُش وِلُو بَشِت ... مثه کوهی پرغرور گنو بَشِت

غمِ عشقی در چشمش لبریز باشد ... مثلِ کوهِ پرغرورِ گنو باشد

کسی که توی دلش خدا بَشِت ... تو سکوت شعر ما صدا بَشِت

کسی که در دلش خدا باشد ... در سکوتِ شعرِ ما صدا باشد

یه نفر که دل به دیریا بزنـِـت ... کسی که حرفون فردا بزنـِـت

یک نفر که دل به دریا بزند ... کسی که حرف‌های فردا را بزند

یه نفر بچه که خیلی پیر بَشِت ... مثل دستون خودُم فقیر بَشِت

یک نفر، بچه‌ای که خیلی پیر باشد ... مثلِ دست‌های خودم فقیر باشد

یه نفر که عاشقی پیشَه بُکُنت ... توی جون مردمون ریشه بُکُنت

یک نفر که عاشقی را پیشه کند ... در جانِ مردم ریشه کند