بختکِ خُو ( خوتوک)

وَختی بودیم از هم جُدا

وقتی از هم جدا بودیم

کسیم نَهَه غیر از خُدا

کسی جز خدا نداشتم

از دردِ عشق آتِش مَگِه

از دردِ عشق آتش می‌گرفتم

تو خاطراتُم جُن مَدا

در خاطراتم جان می‌دادم

هیچ کَه نهسته اُمبگیت

هیچ‌کس نبود که به من بگوید:

کِه اِتنکُشتِن یا چِه تِن

«نمرده‌ای؟ چه‌ات شده؟»

بِی چه نَمُردِی روز وا روز

چرا روزبه‌روز نمردی

کوهِ غم ِکِه بارتِن

زیرِ کوهِ غمی که بارِ توست؟

کسی نَهُند دستُم بِگِنت

کسی نیامد دستم را بگیرد

از خاک ذلَّت اُمبسِیت

از خاکِ ذلت برم دارد

نشُنُم هادِیت راهِ عشق

راهِ عشق را نشانم بدهد

گپ از حقیقت اُمبِگِیت

حرفی از حقیقت به من بگوید

غیر از تو و چِشُت کسی

غیر از تو و چشمت، کسی

حرفِ نگام اینادُنِست

حرفِ نگاهم را نمی‌دانست

هیچ کَه مِثِ سکوتِ تو

هیچ‌کس مثلِ سکوتِ تو

کدر صِدام اینادُنِست

قدرِ صدایم را نمی‌دانست

تو از تَمُمِ آدمُ

تو از همهٔ آدم‌ها

وا روح ِمه نَزیکتِرِی

به روحِ من نزدیک‌تری

تو عُمرُمی ، تو جُنُمی

تو عمرِ منی، تو جانِ منی

بی جُن اَبُم وختی بِرِی

بی‌جان می‌شوم وقتی بروی

هَر چه بگم از تو کمِن

هر چه از تو بگویم کم است

وا روز اِتواردِن شُوُنُم

شب‌هایم را به روز رساندی

خالی تِر اِتکِه روزُنُم

روزهایم را خالی‌تر کردی

شُوُن وا بَختکِ خُوُم

از شب‌ها با بختکِ خوابم