یادتن

یادتن خُنَه اُ دیوار،اِی نَهَ

یادت هست خانه دیوار نداشت؟

یادتن دیوار خریدار،اِی نَهَ

یادت هست دیوار خریدار نداشت؟

یادتِن آدم ساده هَستَریم

یادت هست آدم‌های ساده‌ای بودیم؟

یادتِن که بی اِفاده هَستَریم

یادت هست که بی‌افاده بودیم؟

زیر پامُ پَریتَک،غُالی نَهَ

زیرِ پایمان پاره‌حصیر بود، نه قالی

لُوِمو اَ خندهُ خالی نَهَ

لب‌هایمان از خنده خالی نبود

دِلِمُ شاهِن اَ مِهربُنی یَه

دل‌هایمان شاهِ مهربانی بود

رو لُوُ کِصِه یِ همزَبُنی یَه

روی لب‌ها قصهٔ همزبانی بود

باشه که زندگیمُ تِراز نَهَ

گیرم که زندگی‌مان روبه‌راه نبود

دسِمُ پیشِ کسی دراز نَهَ

دستمان پیشِ کسی دراز نبود

باشَه که سفره یِ رنگین مُنَهَ

گیرم که سفرهٔ رنگین نداشتیم

یَه نفر آدم غمگین،مُنَهَ

یک نفر آدمِ غمگین هم نداشتیم

همه جا مِهُرو وفا،بدی نَهَ

همه‌جا مهر و وفا بود، بدی نبود

گَپ اَ بومی،گپ اَ سرحدی نَهَ

حرف از بومی و حرف از سرحدی نبود

یادتن ما دگه دَه مرد نَهَریم

یادت هست ما دیگر «ده‌مرد» نبودیم

اسیر تریاک وُ اِی گَرد نَهَریم

اسیرِ تریاک و این گَرد نبودیم

چَک و چوکُ هَمَتا یازِی اَرِن

بچه‌ها همه با هم به بازی می‌رفتند

مُم و بَپشُ هَمَهَ تا راضی اَرِن

مادر و پدرهایشان همه راضی بودند

یادتن که ما بِرارِ هم اَریم

یادت هست که ما برادرِ هم بودیم

غایِه سختی کنارِ هم اَریم

وقتِ سختی کنارِ هم بودیم

ایطوکا ما همه پَرکَن نَهَریم

این‌طور همه پراکنده نبودیم

همه وا هم خُب و دشمن نَهَریم

با هم دوست و دشمن نبودیم

اِی گَنوغِ بَندِرِن تُوارِتِن

این دیوانهٔ بندر از تبارِ توست

بیگُنَه نی عزیزُم بِرارِتِن

بیگانه نیست، عزیزم، برادرِ توست

نَگُفتن بی تا بِرِیم یازی بَشیم

دارد می‌گوید: بیا برویم بازی کنیم

هَمه تا داخل اِی گازی بَشیم

همه با هم واردِ این بازی شویم

گَل اَ نُو گازی اَ نو بی تا بِرِیم

از نو، بازی از نو، بیا برویم

جُهاز و هُوزار و هُو بی تا بِرِیم

لنج و بادبان و آب، بیا برویم

وِل بُکُ تو دِست اِ اِی غصتَه بِسَه

دستت را از این غصه بردار، بس است

تو بِچی لِنگِرِ خُ رِستَه بِسَه

ای بچه، طنابِ لنگرت را بکش، بس است

بِزَنیم دل خُ وا دِریا همه تا

همه با هم دل به دریا بزنیم

بُکُنیم راهِ خُ پیدا همه تا

همه با هم راهمان را پیدا کنیم

غمِ دنیا دِگه چُولِت نَکُنِت

غمِ دنیا دیگر ویرانت نکند

ای اسیر پول نَبی، مُولِت نَکُنِت

اسیرِ پول نشوی، گیرت نیندازد

وا ماشِت بَه تا که لِم چیت نَکُنِن

سرِ راهِ خودت باش تا فریبت ندهند

ای چپ و راست دگه کِی چیت نَکُنِن

این چپ و راست دیگر گیجت نکنند

سَرِخُ پیشِ کسی خَم نکنی

سرت را پیش کسی خم نکنی

بِی خُ دَرمُنده ی ماتم نکنی

خودت را درمانده و ماتم‌زده نکنی

اگه ما بِی خُمُ باور بُکُنیم

اگر ما به خودمان باور کنیم

اتُونیم اَ خُمُ نابَر بُکُنیم

می‌توانیم خودمان را از نو بسازیم