یاد بندر واخیر

یادِ بَندِر واخِیر وَختی ما چوک اَریم

یادِ بندر به‌خیر، وقتی بچه بودیم

عاشق اِشنُو و گازی ما لوک اَریم

عاشقِ شنا و بازی بودیم، بچه‌های شیطان

نَم نَم بارُن و شیرجَه تو گِلْکَنی

نم‌نمِ باران و شیرجه در گِل‌کنی

سنگ کَلَه جو دِگَه تو خُوَم نازَنی

«سنگ‌کله‌جو» دیگر حتی به خوابم هم نمی‌آید

روزُن مَدرسَه ناظم وا دار تَر

روزهای مدرسه، ناظم با ترکهٔ تر

هَر چِه که دار ماخا اینَهَسْتَه ثمر

هر چه چوب می‌خوردیم، ثمری نداشت

اُن شهر کوچِک حالا چه بودِن

آن شهرِ کوچک حالا چه شده است!

شِعرُن شُعارن مَدحُن سُرودِن

شعرها شعار شده‌اند، مدیحه‌ها سرود

تو خُوِِ چوکُن کفتارَگ و خِرسِن

در خوابِ بچه‌ها کفتار و خرس است

مَردُم شو و روز از هَم اَتِرْسِن

مردم شب و روز از هم می‌ترسند

تو چشم نازت کَنجَل تَکِردَه

در چشمِ نازت سرمه می‌کشیدی

وا هر نُگاهِت سینَه م تَدِرْدَه

با هر نگاهت سینه‌ام را می‌دریدی

یادِ بندِر واخِیر شهر ِآبادِیَه

یادِ بندر به‌خیر، شهرِ آبادی بود

هَر جا رو تَکِه عِشْقَه وُ شادیَه

هر جا رو می‌کردی عشق بود و شادی