خیال

وا خو مَگُ بهار اَتا ، غصَّه اُنُم کمتِر اَبوت

به خودم می‌گفتم بهار می‌آید و غصه‌هایم کمتر می‌شود

ای دل غم پرستِ مِه ، یَه ذرَّه بی غمتِر اَبوت

این دلِ غم‌پرستِ من یک ذره بی‌غم‌تر می‌شود

وا خو مَگُ بهار اَبوت ، یَه فصل بی نظیر اَتا

به خودم می‌گفتم بهار می‌شود، یک فصلِ بی‌نظیر می‌آید

مهر و محبّت و صفا ، تو هر نگاهی گیر اَتا

مهر و محبت و صفا در هر نگاهی پیدا می‌شود

اِشکُفتِنِ رازقی و ، مستی بلبل یَه طرف

شکفتنِ رازقی و مستیِ بلبل یک طرف

شعرُن حافظ از یَه را ، آواز سُمبل یَه طرف

شعرهای حافظ از یک سو، آوازِ سنبل یک طرف

صِدای شُوگیر گَکُن ، اَ تو گَزُن گِلکَنی

صدای شب‌گیرک‌ها از میان گزهای گلکنی

چطُو اَبوت از ای هَمَه ، یادُنِ خاش دِل بکَنی

چطور می‌شود از این همه یادِ خوش دل بکنی؟

صَبا و پَس صَبام اَگَه ، مِثِ دوش و پَریر بَشِت

اگر فردا و پس‌فردایم هم مثل دیروز و پریروز باشد

آدم تو اوج آرزو ، جَوُن نبودَه پیر بَشِت

آدم در اوجِ آرزو، جوان‌نشده پیر می‌شود

چه حاصل ایشَه زندِگی ، وَختی کِه فَرجُم اِتنَبو

زندگی چه حاصلی دارد، وقتی سرانجامی برایت نباشد

مِثِ مُروک اَز بین بِرِی ، نِشُنی و نُم اِتنَبو

مثل «مُروک» از بین بروی و نام و نشانی از تو نماند