شرح دل

دِلُم بِشتِه تَوُنِ مِحْنَت اینی

دلم دیگر توانِ محنت ندارد

فراوُنِن غم و دل طاقت اینی

غم فراوان است و دل طاقت ندارد

دِل اَز روز اَزَل وا غم عَجین بو

دل از روزِ ازل با غم عجین شد

اَگِی بَلکِه عَذابُم غایت اینی

می‌گویی شاید عذابم پایانی ندارد

مِه و تنهایی و دَردِ هَمیشَه

من و تنهایی و دردِ همیشه

غم ِعِشق ایزَدِن تو سینَه ریشَه

غمِ عشق در سینه ریشه زده است

مَکَفت اَز چالَه ای تو چاه ظُلمَت

از چاله در چاهِ ظلمت می‌افتادم

مَزَه اَ دَستِ خوم وا ریشَه تیشَه

با دستِ خودم به ریشه تیشه می‌زدم

سَرُم اَ غُصَّه وا دیوال اَکوبُم

سرم را از غصه به دیوار می‌کوبم

نِگاهِت روی سینَه م خال اَکوبُم

نگاهت را روی سینه‌ام خال می‌کوبم

چه آوازُن اَ تقدیرُم نَخُنْدَه ن

چه آوازها که از تقدیرم نخوانده‌اند

چه تصنیفُن اَگَن اَ حال خوبُم

چه تصنیف‌ها که از حالِ خوبم می‌گویند

چه تقدیری ، چه روز و روزگاری

چه تقدیری، چه روز و روزگاری

چه تصویری بَهار اَندَر بَهاری

چه تصویری، بهار اندر بهاری

چه سیمای نَجیب و دِلپَذیری

چه سیمای نجیب و دلپذیری

چه رویای خاشی چه بَختِ یاری

چه رؤیای خوشی، چه بختِ یاری

یَه لختَه خون دل صَد نیش ِخَنجَر

یک لختهٔ خونِ دل، صد نیشِ خنجر

یَه لحظَه عِشق و صَد تا قِصَّه دَفتر

یک لحظه عشق و صد قصهٔ دفتر

چه اِحساس غریب و دِلفَریبی

چه احساسِ غریب و دلفریبی

گُل صَد آرزو نَشکُفتَه پَرپَر

گلِ صد آرزو، نشکفته پرپر