ترک دیار

اَز شَهر خو بار اُمکِه

از شهرم بار بستم

تَرکِ اِی دیار اُمکِه

این دیار را ترک کردم

زشتُ و خَنَّما بودُم

زشت و بدیُمن بودم

اَز خودُم فرار اُمکِه

از خودم فرار کردم

هَر چه زندِگیم اَستَه

هر چه زندگی داشتم

صَرفِ عِشق ِیار اُمکِه

صرفِ عشقِ یار کردم

بی اُمید و دَرمُندَه

ناامید و درمانده

رَفتِن اِختیار اُمکِه

رفتن را انتخاب کردم

هَر چه فصلََه یادُم رَه

هر فصلی که بود از یادم رفت

بی خو وا بهار اُمکِه

برای خودم بهارش کردم

مَحض ِخاطِر حَوّا

به خاطرِ حوا

گوش وا حرف مار اُمکِه

به حرفِ مار گوش کردم

یاد تِیغُ رغ کَفتُم

به یادِ تیغ و رگ افتادم

فِکر بَند و دار اُمکِه

فکرِ بند و دار کردم

هَمنِشین گُل بودُم

همنشینِ گل بودم

بِی چه بِی خو خار اُمکِه

چرا خودم را خار کردم؟

بِی یَه لحظَه دیدارت

برای یک لحظه دیدارت

هَستی اُم نِثار اُمکِه

هستی‌ام را نثار کردم

بِی تو اِختیار اُمدا

اختیارم را به تو دادم

بی خو تار و مار اُمکِه

خودم را تار و مار کردم