شبگرد کوچه گرد شهر

شبگَرد کوچه گَرد شهر

شبگردِ کوچه‌گردِ شهر

امشو دلی مسافرن پر غصه و دردن دلی

امشب دلش مسافر است؛ دلش پر از غصه و درد است

امشو شوون آخرن با خوم اگم گنوغ شهر

امشب شبِ آخر است؛ با خودم می‌گویم: دیوانهٔ شهر،

امشو توا کجا بِری یه کوله بار غصت ته

امشب می‌خواهی کجا بروی؟ یک کوله‌بار غصه داری

به که توا دردت بگی همه اَگن

به که می‌خواهی دردت را بگویی؟ همه می‌گویند...

شبگَرد شهر اِمشو دِلی مسافِرِن خنده نَکِردِنِن

شبگردِ شهر، امشب دلش مسافر است؛ دارد می‌خندد

ولی چَشمی پر از اشکِ غَمِن

ولی چشمش پر از اشکِ غم است

اُهَم یِه روزی مِثلِ ماه

او هم یک روزی، مثلِ ماه،

معشوق ایشَسته عاشِقَ

معشوقی عاشق داشت

با صد هزاران آرزو با دِلی صاف و صادِقَ

با صدها هزار آرزو، با دلی صاف و صادق