نُطفه‌ی غم

دِلُم از دَست دُنیا خَستَه بُودِن

دلم از دستِ دنیا خسته شده

دِلُم وا نُطفِه ی غم بَستَه بُودِن

دلم با نطفهٔ غم بسته شده

کَسی مِثل مِه ، مِحنَت اینَدیدِن

کسی مثلِ من محنت ندیده

گُلُن ماتم از عِشق اینَچیدِن

گل‌های ماتم را از عشق نچیده

رَفیکُن عَزیز اِی هَمتَبارُن

رفقای عزیز، ای هم‌تباران

خُدا هیچ وَه نَکُنت از هَم جُدامُن

خدا هیچ‌وقت ما را از هم جدا نکند

پَسینُن لُو تیُو ما رَفتَه گازی

عصرها کنارِ ساحل به بازی می‌رفتیم

وا یَه هوتابِلا مابُودَه راضی

به یک «هوتابلا» راضی بودیم

کُجا رفتِن ، شُوُنِ سَرخُنُ ایسین

کجا رفتند شب‌های سرخون و ایسین؟

غم و شروَند و بارُن ، توی کرگین

غم و شروه و باران، توی کرگین (کپرِ زمستانی)