وِلِ مینُووی (گویش مینابی)

بُدُو اِی دِلبَر ِناز و مَلوسُم

بیا ای دلبرِ ناز و ملوسم

کِه نابوتا ، مِه اِی دور اِتبِگینُم

که نمی‌شود این‌قدر دور ببینمت

بُدُو پَهلو مِِه، اِی سایَه م نَزیکتِه

بیا کنارم، از سایه‌ام نزدیک‌تر

بُدُو وازُم بُبَش ، اِی خوم رَفیکتِه

بیا باز همراهم باش، از خودم رفیق‌تر

اَواتُم اِی جَمالِت، گُل بِچینُم

می‌خواهم از جمالت گل بچینم

اَواتُم مِثل ِآ روز اِتبگینُم

می‌خواهم مثلِ آن روز ببینمت

مثِ آوَه ، کِه وا سِحر نُگاهِت

مثلِ آن وقت که با سحرِ نگاهت

گِتِتْ اِی مِه ،خیال و فِکر و دینُم

خیال و فکر و دینم را از من گرفتی

وِل ِبالا بُلندِ بی مِثالُم

یارِ بالابلندِ بی‌مثالم

کِه گِفْتِشِنْ اَزُم خُو و خیالُم

که خواب و خیالم را از من گرفته

اَگَه یَک رو نَگینُم روی ماهی

اگر یک روز روی ماهش را نبینم

خُدا سَر شاهِدِنْ ، اِی جُن زُوالُم

خدا شاهد است، این جانم رو به زوال است

بُدُو تا عَهد و پیمُنی بُبَندیم

بیا تا عهد و پیمانی ببندیم

یَه پیمُن ، اِی سَر ِجُنی بُبَندیم

یک پیمان از سرِ جان ببندیم

مِثِ آوَه ، کِه پَنْ شِش سال اَبُومُ

مثلِ آن وقت که پنج‌شش‌ساله بودیم

حَنیر ، اِی دَستِ نادُنی بُبَندیم

حنا به دستِ نادانی ببندیم