زینبُو (کسمت اخر)

زینبُو (کسمت اخر)

زینبو (قسمت آخر)

بشیر بدون رو درواسی بی بریم اِیگُت : چکک پول اتستی ؟

بشیر بی‌رودربایستی به بریم گفت: «چقدر پول داری؟»

بجای بریم حوّا اِیگُت چکک تَوات ؟

به جای بریم، حوا گفت: «چقدر می‌خواهی؟»

بشیر چائی خُو هُورتی کشی و اِیگُت : یَ ملیون !

بشیر چایش را هورت کشید و گفت: «یک میلیون!»

حَوا کلیون اَ زن بشیری ایگِ و ای پرسی : اَ احمد محد احمد چکک اتگتی و عاشه شِتدادی ؟

حوا قلیان را از زنِ بشیر گرفت و پرسید: «از احمد محمد احمد چقدر گرفتی که عایشه را به او دادی؟»

بشیر استکُن که اَ رنگ چائی زرد بُوده داخه نَلبَکی ای نُشت و ایگُت : احمد محد احمد جَوُون هسته

بشیر استکانی را که از رنگِ چای زرد شده بود در نعلبکی گذاشت و گفت: «احمد محمد احمد جوان بود.»

حوّا کَهکَه خَنده ای بَ هوا رَت بعد ایگُت : بگه بریم پیرن ؟و ای پرسی : زینبو چَن سالی ن ؟

حوا قاه‌قاه خنده‌ای سر داد و بعد گفت: «بگو بریم پیر است!» و پرسید: «زینبو چند سالش است؟»

بشیر تره زنی نگا ایکه و زن بشیر اِیگُت : زینبو سه سال اَ عاشه کُوچکترن بگمونُم عاشه چارده سالی بشت !!

بشیر به طرفِ زنش نگاه کرد و زنِ بشیر گفت: «زینبو سه سال از عایشه کوچک‌تر است؛ به گمانم عایشه چهارده‌ساله باشد!!»

بریم وا گَپ هُند و اِیگُت پونصد تومن اَدم و دو تاکَه پارچه وا دوتا بَنگری طلاهی

بریم به حرف آمد و گفت: «پانصد تومان می‌دهم و دو تکه پارچه با دو تا النگوی طلا.»

بشیر پول و پارچه و بنگری ایگِه و بی زینبو تحویل ایدا ، خیالی هم راحت بُو که بی عاشه و زینبو وا شُو ایدادن و دگه اتونت بخوُوِت حَوا ای پُرسی سِجل ایشستن ؟

بشیر پول و پارچه و النگوها را گرفت و زینبو را تحویل داد. خیالش هم راحت شد که عایشه و زینبو را شوهر داده و دیگر می‌تواند راحت بخوابد. حوا پرسید: «شناسنامه دارد؟»

بشیر ایگُت : نه ، زن بشیر ایگُت یتا سجل داخه صندوک بودی نادُونُم مال کم تان ؟ حوّا سجل پچ پچی ایدا بی بریم و بریم سجل ای نُشت جیب دشداشه و حرکتی کِه

بشیر گفت: «نه.» زنِ بشیر گفت: «یک شناسنامه توی صندوق بود، نمی‌دانم مالِ کدامشان است؟» حوا شناسنامهٔ پاره‌پوره را به بریم داد و بریم شناسنامه را در جیبِ دشداشه‌اش گذاشت و راه افتاد.

ملا نگا سجل ایکه و ایگُت سجل ای نَن ! مال موسا ن ، حوّا بُرکه شی زَه بالا و اِیگُت : هُو موسا چن سال کبل مردن اَ زینبو گپ تره و ای پرسی : پ حالا چه کنیم ؟

ملا به شناسنامه نگاه کرد و گفت: «این شناسنامه مالِ او نیست! مالِ موساست.» حوا برقعش را بالا زد و گفت: «آره، موسی چند سال پیش مرد؛ از زینبو بزرگ‌تر بود» و پرسید: «پس حالا چه کنیم؟»

ملا اِیگُت : عکدی اَبندُم بعدن بی ای سجل بگری ، بریم اِیگُت : باشه

ملا گفت: «عقد را می‌بندم، بعداً برایش شناسنامه بگیرید.» بریم گفت: «باشه.»

زینبو در بَ رو یتا غریبه واز ایکه و ای پرسی وا که کارتَستن ؟ یارو غریبه بی زینبو نگاه ایکه و اِیگُت : بریم ، زینبو راه بی غریبه وازی که تا داخه لَهر بشت ، او هم دشداشه ای وا دَس جَم ایکه و رو مهتابی نشت ، زینبو ایگُت : بریم داخه سراح نَ خُوون ، غریبه اِیگُت ، منتظری اَنینُم تا بُلَن بشت ، زینبو کلیون و چائی شی دا ُو مشغول کارُونی بُو ، غریبه هم چهمی دمبال زینبُو هسته ، زینبو ای دُونست نگاهی نَکردن، بی همی بی خُو پُشت مُغ حیاط زَفت ایکه ، آ هم کلیون کناری نُشت و دارز کش بو رو متکای کروپیده رو تَک

زینبو در را به روی یک غریبه باز کرد و پرسید: «با کی کار داری؟» مردِ غریبه به زینبو نگاه کرد و گفت: «بریم.» زینبو برای غریبه راه باز کرد تا داخلِ خانه شود؛ او هم دشداشه‌اش را با دست جمع کرد و روی مهتابی نشست. زینبو گفت: «بریم توی اتاق خوابیده.» غریبه گفت: «منتظرش می‌نشینم تا بیدار شود.» زینبو قلیان و چایش را داد و مشغولِ کارهایش شد. غریبه هم چشمش دنبالِ زینبو بود. زینبو می‌دانست که دارد نگاهش می‌کند؛ برای همین خودش را پشتِ نخلِ حیاط پنهان کرد. او هم قلیان را کنارش گذاشت و روی متکای «کروپیده» روی حصیر دراز کشید.

زینبو عذاب شَ کشی وا خُودی شَگُ کاشکه حوّا ایجا هسته دو ساعت شَ بوده که بریم و غریبه داخه سراح در شُو بسته و صدا خنده ُشون بی زینبو کلافه ایکرده

زینبو عذاب می‌کشید و با خودش می‌گفت: «کاش حوا اینجا بود.» دو ساعت می‌شد که بریم و غریبه درِ اتاق را بسته بودند و صدای خنده‌شان زینبو را کلافه کرده بود.

حوّا کلیون شَ کشی و زینبو وا چهمون خرصی بی پولک ُون تُمبُون بندری حوا خیره بوده ،

حوا قلیان می‌کشید و زینبو با چشم‌های اشک‌آلود به پولک‌های شلوارِ بندریِ حوا خیره شده بود.

اخر سر حوا سکوتی اشکخت و اِیگُت : بی مریمُو بخاطر عبدل مخنت ول ایکه

آخر سر حوا سکوتش را شکست و گفت: «مریمو را به‌خاطرِ عبدلِ مخنث ول کرد.»

زینبو ای پرسی عبدل کِن؟

زینبو پرسید: «عبدل کیست؟»

حوا : همی یارو که چن روز کبل ایجا هسته ، عبدل مخنت ، زینبو وا ترس نگا حوّا ایکه و حوا نگاه ای خُوند : هُو بریم هم مخنت ن ، دادا ما که مُرد خُوم گپ ای اُمکه ، شُوُوم داخه دیریا غرک بُو ، امیدُم بی بریم بُو وا پیله وری گَپ ی اُمکه و رهت گتر! مشنوتن آجا مخنت بودی ، خرص ون زینبُو هم زیر هُند و بَ آرُمی ایگُت : دُوش وختی بی ایشون چاشت مَ برده اُمدی بریم جُن دری بغل عبدل خُوَه

حوا: «همین یارو که چند روز پیش اینجا بود؛ عبدلِ مخنث.» زینبو با ترس به حوا نگاه کرد و حوا نگاهش را خواند: «آره، بریم هم مخنث است. خواهرم که مرد، خودم بزرگش کردم. شوهرم توی دریا غرق شد و امیدم به بریم بود؛ با پیله‌وری بزرگش کردم و رفت قطر. می‌شنوم آنجا مخنث شده.» اشک‌های زینبو هم سرازیر شد و آرام گفت: «دیروز وقتی ناهارشان را می‌بردم، دیدم بریم لخت در بغلِ عبدل خوابیده بود.»

حوّا یتا نفس گپ بی کلیون ایزه و اِیگُت : زن صالح شَ گُت دُوش بریم و عبدل وا صالح رهتنگ دبی تا اَ آجا برن گتر

حوا یک نفسِ عمیق از قلیان کشید و گفت: «زنِ صالح می‌گفت دیروز بریم و عبدل با صالح رفته‌اند دبی تا از آنجا بروند قطر.»

زینبو وا ترحم ای پُرسی : مریمُو چه بُو

زینبو با دلسوزی پرسید: «مریمو چه شد؟»

حَوّا بَ نرمی جواب ایدا : خانم (تن فروش)

حوا به نرمی جواب داد: «خانم (تن‌فروش).»