ای گپ م زن

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

این حرف را نزن، تو نمی‌دانی، نمی‌توانی بفهمی، چون عاشق نبوده‌ای. عشق ایمان ندارد، عشق منطق ندارد، عشق هیچ ندارد! فقط همان را دارد که خودش می‌خواهد. آدم اگر بخواهد بمیرد، باید برای همان بمیرد که دوستش دارد، و اگر هم بخواهد زنده باشد، برای همان زنده باشد. دل چیز دیگری است؛

راهی جز این ندارد. صحبت از دختر نیست، خوش‌شانس؛ حرف از دل است. هیچ مرهمی جز او مرا تسکین نمی‌دهد. هر دلی مرهمِ خودش را دارد، دلِ من هم مرهمِ خودش را می‌خواهد. نمی‌توانی بفهمی، خوش‌شانس:

دست‌هایش بوی شب می‌داد؛ چشم‌هایش چراغی است برای جست‌وجو، و صلابتش آرامشی است برای تن و جان. تمامِ وجودش زندگی است، شعر است و موسیقی، حتی قهر کردنش! تو نمی‌دانی، خوش‌شانس، که شیشه شکسته که باشد، خرده‌هایش تیزترند.

عمر در برابر عشق چه ارزشی دارد، خوش‌شانس؟ بیستون را عشق کند. عمرِ بی‌عشق مثلِ نخلِ نر است که از «تافال»ش «گفاره» و... می‌سازند. عمر وقتی ارزش دارد که در آن عشق باشد، درد باشد؛ دردی که تو را بسوزاند تا احساس کنی زنده‌ای. این عشق است که تو را می‌سوزاند و چون ققنوس دوباره به تو جان می‌دهد. عمرِ بی‌عشق عینِ شرجی است که فقط شوره دارد و دیگر هیچ. نه عزیزم، تو هنوز گرفتارِ شب‌ها نشده‌ای؛ باید عاشق شوی، خوش‌شانس، تا حرف‌هایم را بفهمی.

بخشی از یک قصهٔ بلند

چوک سیم بالا