از بی کسی

دِلُم از بی کسی تو سینَه مُردِن

دلم از بی‌کسی در سینه مرده

وا پُر بودِن نُگاه باد اینَبُردِن

با اینکه نگاهم پر است، باد آن را نبرده

خون از چشمُم نَرختِن دُنَه، دُنَه

خون از چشمم دانه‌دانه می‌ریزد

دِل مُردَم هَنو خیلی جََوُنَه

دلِ مرده‌ام هنوز خیلی جوان است

اُ خَندَه اُن کُجان عشقُن چه بودَن

آن خنده‌ها کجایند؟ عشق‌ها چه شدند؟

هیچ وَه روزُن ایطُو سیا نبودَن

هیچ‌وقت روزها این‌طور سیاه نبودند

یَه روزی آسَمُن آبی تِر اَستَه

یک روزی آسمان آبی‌تر بود

هَر جا تَرفتَه خوبی بشتِر اَستَه

هر جا می‌رفتی خوبی بیشتر بود

پَسینی اِی پَسین ِبی پَناهی

عصری است، این عصرِ بی‌پناهی

گُم بودِن مِثل سایَه تو سیاهیi

گم شده‌ام مثلِ سایه در سیاهی

دِلُم از بی کسی تو سینَه مُردِن

دلم از بی‌کسی در سینه مرده

وا پُر بودِن نُگاه باد اینَبُردِن

با اینکه نگاهم پر است، باد آن را نبرده