اَمُن از بد گَمُنی

اَمُن از زَمُنِی کِه آدَم وا هَر یاوری بَد گَمُنِن

امان از زمانه‌ای که آدم به هر یاوری بدگمان است

بِی چه قِصَّه اُنی کِه اوَّل خاشِن ، آخِری ناتَمُنِن

چرا قصهٔ آن‌هایی که اولش خوش است، آخرش ناتمام است؟

بِی چه هَر چه بِختِر بَشی تو چِش ِخیلیُ نادُرُستی

چرا هر چه بهتر باشی، در چشمِ خیلی‌ها نادرستی؟

بِی چه هَر چه خوبتِر بَشی ، نَه هَمُنِی کِه اُنِن

چرا هر چه خوب‌تر باشی، همانی نیستی که هستی؟

راهِ چاره چِه ن آخر، ای هَمه غُصّه اُن چن

آخر راهِ چاره چیست؟ این همه غصه برای چیست؟

اَگِی دَستِ تقدیرِن و اِقتِضای زَمُنِن

می‌گویی دستِ تقدیر است و اقتضای زمانه است

گناهِ مِه چِه نْ کِه دَلیلِ مِه و زندِگیم اِی

گناهِ من چیست که تو دلیلِ من و زندگی‌ام هستی؟

گناهِ تو چِه نْ کِه زَمینی نَهی ، ذاتِت اَز آسَمُنِن

گناهِ تو چیست که زمینی نیستی و ذاتت از آسمان است؟