بالا بلندن قامتش

رد اوم از تو کوچه شون سنگ ازنم دریچه شون از شوق یار دلربا

از کوچه‌شان رد می‌شوم، به دریچه‌شان سنگ می‌زنم، از شوقِ یارِ دلربا

شوو اچید محله برا صبح اتات نصف راه

شب‌ها به محله می‌روم؛ صبح تا نیمهٔ راه می‌آید

از بس که می خاطراش

از بس که دوستش دارم

بالا بلندن قامتش گندمی رنگ صورتش

قامتش بلندبالاست، رنگِ صورتش گندمی

وای از مهر و محبتاش در دلمش کجا شوا

وای از مهر و محبت‌هایش؛ دلم را کجا می‌خواهد ببرد؟

بالا بلندن قامتاش گندمی رنگ صورتاش

قامتش بلندبالاست، رنگِ صورتش گندمی

وای از مهر و محبتاش در دلمش کجا شوا

وای از مهر و محبت‌هایش؛ دلم را کجا می‌خواهد ببرد؟

رد اوم از تو کوچه شون سنگ ازنم دریچه شون از شوق یار دلربا

از کوچه‌شان رد می‌شوم، به دریچه‌شان سنگ می‌زنم، از شوقِ یارِ دلربا

از شوقشم مو بی قرار از فکرشم امنین حواس و اختیار به خاطراش اووم گنوغ

از شوقش بی‌قرارم، از فکرش حواس و اختیاری ندارم؛ به خاطرش دیوانه می‌شوم

بالا بلندن قامتاش گندمی رنگ صورتاش

قامتش بلندبالاست، رنگِ صورتش گندمی

وای از مهر و محبتاش در دلمش کجا شوا

وای از مهر و محبت‌هایش؛ دلم را کجا می‌خواهد ببرد؟

بالا بلندن قامتاش گندمی رنگ صورتاش

قامتش بلندبالاست، رنگِ صورتش گندمی

وای از مهر و محبتاش در دلمش کجا شوا

وای از مهر و محبت‌هایش؛ دلم را کجا می‌خواهد ببرد؟

بالا بلندن قامتش گندمی رنگن صورتش

قامتش بلندبالاست، رنگِ صورتش گندمی است

وای از مهر و محبتاش در دلمش کجا شوا

وای از مهر و محبت‌هایش؛ دلم را کجا می‌خواهد ببرد؟