بد شانس (2)

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

آن‌قدر محوِ حرف زدن بودم که تازه بعد از پارک کردن متوجهِ ماشین پلیس شدم. دیدم دو تا درجه‌دار، دفترچهٔ جریمه به دست، دارند نگاهم می‌کنند و مسخره‌ام می‌کنند... توی دلم گفتم:

- این بدشانسیِ ما تمامی ندارد...

از ماشین پیاده شدم و گفتم:

- جناب

سروان، داشتم پارک می‌کردم، ننویس...

- اولاً سروان نه و ستوان... دوماً، تو الان داشتی پارک می‌کردی؟ از سرِ خیابان همین‌طور با موبایل صحبت می‌کردی، تازه الان هم که در پارک ممنوع زدی... حواست کجاست؟

یک نگاه به بالا کردم، دیدم میترا از پنجره دارد نگاه می‌کند و از اعصاب‌خوردی سرش را تکان می‌دهد.

میترا را که دیدم انرژی گرفتم، بادی به غبغب انداختم و گفتم:

- خب باشد، حالا چقدر شده؟ زود بنویس، می‌خواهم بروم، کار دارم.

- کجا بروی؟ تازه آمدی، می‌خواهی بروی؟!!

من دیگر از این برخوردشان اعصابم خراب شده بود و کارد می‌زدی خونم درنمی‌آمد.

- آقای عزیز، چرا متوجه نیستی؟ زود جریمه‌ات را بنویس، می‌خواهم بروم.

- باشه، مثل اینکه خیلی عجله داری؟ برو مدارکتو بیار...

تا گفت مدارک، انگار آب سرد روی سرم ریختند.

- م..م..مدارکم مونده تو پمپ بنزین

- پمپ بنزین واسه چی؟

هر چه داستانِ پمپ بنزین را برایشان تعریف کردم، نامردها قبول نکردند. آخرش گفت:

- ماشین باید بره پارکینگ.

- ای بابا، پارکینگ واسه چی؟

- طرحه... این ماشینا که می‌بینی همه توقیف شدن، باید بریم پارکینگ؛ تازه شما مدارک هم همراهت نیست.

نگاه کردم، دیدم هفت‌هشت تا ماشینِ دیگر هم ایستاده‌اند.... دیگر اعصابم خیلی به هم ریخت؛ گفتم:

- بیا این سوییچ، هر جا می‌خوای ببر... فقط یه رسید به من بده برم.

- کجا ببرم؟ یه سرباز باهات میاد، می‌رید پارکینگ، اونجا بهت رسید هم می‌دن.

- بابا، من رسید نمی‌خوام. می‌شه ماشینو بردارید منو ول کنید برم؟ کار دارم.

این‌طور که گفتم، یارو شک کرد و شروع کرد به گشتن ماشین. بعدش هم یک سرباز فرستادند که اول برویم پمپ بنزین تا راستیِ حرف‌هایم ثابت شود...

بالا را نگاه کردم، دیدم میترا با حالت غیظ پنجره را بست و رفت...

خلاصه با یک سرباز اول رفتیم دمِ پمپ بنزین. یارو پمپ‌بنزینی گفت:

- تو که پول نیاورده‌ای، نمی‌توانم مدارک را بدهم؛ چه کار می‌کنی؟

- ای بابا، نمی‌بینی پلیس دنبالم است؟... ماشین را می‌خواهند بزنند توی پارکینگ؛ مدارک را می‌خواهند که زودتر ترخیصش کنند...

- به من ربطی ندارد؛ باید یک چیزی گرو بگذاری تا مدارک را بدهم...

من که دیگر فکرم کار نمی‌کرد، گفتم:

- بیا این موبایلم را بگیر، مدارک را بده...

سیم‌کارت و باتری موبایل را درآوردم و دادمش به آن‌ها، مدارک را گرفتیم و رفتیم به طرف پارکینگ...

پارکینگ خیلی شلوغ بود. بالاخره با هر بدبختی‌ای بود ماشین را تحویل دادم، وسایلم را برداشتم و بیرون آمدم...

تقریباً نیم ساعتی معطل شدم تا ماشین گیرم آمد. ساعت یازده و نیم بود و باران شدید؛ زیر باران خیسِ خیس شده بودم. اولش می‌خواستم بروم خانه، ولی بعد گفتم اول بروم یک سر طرفِ میترا، از دلش دربیاورم، بعد بروم خانه.

از ماشین

که پیاده شدم فقط سه تومن داشتم و همان را هم کرایهٔ دربست دادم. با خودم گفتم: اشکالی ندارد، از میترا پول می‌گیرم و با آژانس می‌روم خانه...

آمدم آیفون

را بزنم که یک‌دفعه یادم آمد: ای دلِ غافل، آیفونشان خراب است.... فهمیدم که در وضعیت بدی گیر کرده‌ام... موبایلم را هم داده بودم به پمپ بنزین. بدجور گرفتار شده بودم؛ بدشانسی پشتِ بدشانسی. دمِ درِ خانه‌شان ایستادم ولی نمی‌توانستم به او بگویم در را باز کند. هیچ راهی نداشتم و باید برمی‌گشتم خانه... می‌توانستم تصور کنم که اگر حالا بدون ماشین بروم خانه، پدرم چه بلایی سرم می‌آورد. با خودم

گفتم:

- اشکالی ندارد، کلی خرید کرده‌ام، این ماهی‌ها و میوه‌ها؛ اگر مادرم ببیند کیف می‌کند و می‌گوید «چه پسرِ بامسئولیتی دارم!» و جلوی همه سرم را بالا می‌گیرم...

در همین فکر بودم که یک‌دفعه ماشینی آمد جلوی پایم ترمز کرد... زیر باران داخلش معلوم نبود.

در ماشین باز شد و پدر و مادر میترا پیاده شدند... همین یک چیز را کم داشتم.... اصلاً حوصلهٔ غرغرِ پدرش را نداشتم.

تا مرا با آن وسایل در دست و تنِ خیس زیر باران ایستاده دیدند، تعجب کردند. پدرش با یک نگاه معنادار گفت:

- آقا حسام، از این طرف‌ها... خوب می‌دانی کی بیایی که ما خانه نباشیم!!!...

- سلام... نه... م... من... داخل نرفتم...

- به من دروغ نگو... ساعت دوازده شب دمِ در خانهٔ ما ایستاده‌ای، می‌خواهی من باور کنم که تو داخل نبودی؟... مرد باش، راستش را بگو... سرت را که نمی‌بُرند.... ما هم جوان بودیم، والله... از این قرتی‌بازی‌ها نداشتیم...

- نه... م... به خدا...

همین‌طور داشتم تته‌پته می‌کردم که مادر میترا به دادم رسید و گفت:

- دامادم را اذیت نکن.... طفلک رفته کلی خرید کرده برای فردا.... حالا چرا زیر باران ایستاده‌ای؟ برویم بالا... خیس شده‌ای، سرما می‌خوری...

- نه مامان، دست شما درد نکند، مزاحم نمی‌شوم؛ فقط آمدم این وسایل را تحویل بدهم.

نمی‌دانم چرا رویم نشد داخل بروم. همین‌طور که حرف می‌زدم، وسایل را از دستم گرفتند، به خانواده‌ام سلام رساندند و رفتند داخل و در را هم بستند.

حالا من مانده بودم تنها در خیابان دانشگاه... بدون یک قِران پول... گوشیِ

موبایل هم نداشتم.... زیر باران... ماشینم هم در پارکینگ شهرداری... ساعت از

دوازده شب هم گذشته بود... روی رفتن به خانه را هم نداشتم؛ تازه اگر می‌خواستم بروم هم، نصفه‌شب

زیر باران کجا ماشین به امیرآباد گیرم می‌آمد...

هم خنده‌ام می‌گرفت هم گریه‌ام

... داشتم به بدشانسیِ خودم فکر می‌کردم که متوجه شدم یک پیرمرد فقیرِ ریش‌بلند که قیافه‌اش به درویش‌ها می‌مانست، توی نخِ من است...

با نیشخند به من گفت:

- چه شده؟ خیلی حال و روزت خراب است؟ نامزدت سرِ کارت گذاشته؟

من که در آن وضع حوصلهٔ همین یکی را هم نداشتم، گفتم:

- نمی‌دانم خالو... ببخشید که پول و پله‌ای هم ندارم که به شما بدهم.

خنده‌ای کرد و گفت:

- هه‌هه... نه... دستت درد نکند؛ اتفاقاً من می‌خواستم پولی به تو بدهم، که من هم ندارم.... دیدم خیلی داغانی، آمدم حالت را بپرسم، ببینم چه‌ات است؟

از اخلاقش خوشم آمد؛ گفتم:

- نمی‌دانم، خودم بدشانسم... نامزدم سرِ کارم گذاشته... یا.... نمی‌دانم...

- هه‌هه‌هه... من می‌دانم... تازه اولِ کارت است و این‌طور درمانده شده‌ای.... هنوز راه

درازی در پیش داری؛ بگذار عروسی کنی، معلومت می‌شود... هه‌هه... «باش تا صبح دولتت

بدمد .... کاین هنوز از نتایج سحر است»

این شعر را که شنیدم انگار برق

گرفتم.... یک‌دفعه خشکم زد... حالا معنیِ این شعر را با تمام وجودم درک می‌کردم.

آخر اسم میترا در شناسنامه «سحر» بود....

خنده‌ای کردم و پیاده راهم را کشیدم و رفتم.

(پایان قصه)

خالو مجید