برای بنیامین

چه دیر هُندی چه زود رَفتی عَزیزُم

چه دیر آمدی، چه زود رفتی، عزیزم

مِثِ گُل تو چِکِر کَفتی عَزیزُم

مثلِ گلی در لجن افتادی، عزیزم

فقط یک آرزو مُندِن تو سینَه م

فقط یک آرزو در سینه‌ام مانده

بِکردُم پیش تو رَختی عزیزُم

که مرا هم کنارِ تو بخوابانند، عزیزم

مَدُنِستَه اَزُم خاشتِر تَخُندَه

می‌دانستم خوش‌تر از من می‌خندی

مَدی هر چه بَدِن از خو ترُندَه

می‌دیدم هر چه بدی است از خودت دور می‌کنی

چِشُی پنج سالِگیت سی سال ایشَستَه

چشمانِ پنج‌سالگی‌ات سی سال تجربه داشت

کاشکَه چند سال دِگه بیشتِر تَمُندَه

کاشکی چند سالِ دیگر بیشتر می‌ماندی

(گویش بستکی)

(گویش بستکی)

نِگاهُت چُن چَش آهو سِیادِن

نگاهت چون چشمِ آهو سیاه است

پِشِ چشم تو آهو رو سیادِن

پیشِ چشمِ تو آهو روسیاه است

تو که بَر رَفتَنُت دِن بر چه هُندِش

تو که رفتنی بودی، برای چه آمدی؟

کِتاب عُمر مو تُدست اُبادِن

کتابِ عمرم را به دستِ باد دادی

هُخَت لِی تَختَه سنگِ سخت بختُت

روی تخته‌سنگِ سختِ بختت خوابیده‌ای

هُخَت لِی مَحفِل کرباس بَختُت

در محفلِ کرباسیِ بختت خوابیده‌ای

دُما تُمکه ولی تِی خاطراتُم

تو را بدرقه کردم، ولی در خاطراتم

وَ دستِ خُم مَه بَر که رَخت و پَختُت

با دستِ خودم رخت و لباست را بر تنت کردم