بَسِن دِگَه

هر چِه از یادِ خاش عِشقِ گذشتَه گَپ مُزَه ، بَسِن دِگَه

هر چه از یادِ خوشِ عشقِ گذشته حرف زدی، بس است دیگر

ای هَمَه فِکرُنِ وِل ، خیالِ باطل کِه مُکِه ، بَسِن دِگَه

این همه فکرهای بیهوده و خیالِ باطل که می‌کردی، بس است دیگر

ای حقیقت که گلِ سَر سَبدِ دُختُنِ بَندِر مالِتَه ، گذشت و رفت

اینکه گلِ سرسبدِ دخترانِ بندر بودی، گذشت و رفت

ای کِه تو یَه روزگاری کمتِر از بیست سالِتَه ، گذشت و رفت

اینکه تو روزگاری کمتر از بیست سال داشتی، گذشت و رفت

گَپِ اِمروزُ بزَن ، حالا که بالای چِلِی

حرفِ امروز را بزن، حالا که بالای چهل سالی

وا یَه دنیا اِدّعا ، تو خَمِ یَک کوچَه ول اِی

با یک دنیا ادعا، در خمِ یک کوچه ولی

هَنوزَم دلِت شَوا صَدتا خاطِرخواه اِتبَشِت

هنوز هم دلت می‌خواهد صد تا خاطرخواه داشته باشی

یَه دلیپ کُمار بِبی ، سارا بانو هَمیشَه هَمراهِت بَشِت

یک «دلیپ کومار» بشوی و سارا بانو همیشه همراهت باشد

ای رَوُن بَرگَشتهِ ی بی مَنطِقِ بی فَلسَفَه

ای روانِ برگشتهٔ بی‌منطقِ بی‌فلسفه

بِشتِه بِی روحِت مَدَه عَذاب ، مَکُ بِی خو خَفَه

بیش از این روحت را عذاب نده، خودت را خفه نکن

زندِگی مُوهِبَتین کِه ، یَه دُفَه بِشتِه هیچ کَه گیری نِتاتِن

زندگی موهبتی است که یک بار است؛ دیگر گیرِ هیچ‌کس نمی‌آید

اَگَه حَنظَل بُخاری ، وَختی دِلت خاشِن ، مِثِ حَبِّ نَباتِن

اگر حنظل بخوری، وقتی دلت خوش است، مثلِ حبِ نبات است