بهاریه

نوروز

نوروز

گذشت

گذشت

بهمن و اسفند ماه و حالا

بهمن و اسفندماه، و حالا

نوبت رسي

رسید نوبت

به فروردين و نوروز

به فروردین و نوروز

موجا

سرزمینِ ما

آباد و صحراو پر ز سَوزي

آباد است و صحراها پر از سبزه

خوشِن

خوش است

ايچام اَ گَشتا شاد و پيروز

که شاد و پیروز به گشت‌وگذار برویم

كييَت خا

حالِ همه خوش است

بلبولو هم نغمه خوانن

بلبل‌ها هم نغمه‌خوان‌اند

دگه

دیگر

تيوتيوِِ كوك و كوگَزيرِن

آوازِ کبک و «کوگزیر» است

كَربُردان

«کربردان»

پِش و دار بَر پُرونوشون

برگِ نخل و درختان، پر از بار

خداوند

خداوندا

شكرِ تو،چه بي نَظيرِن

شکرِ تو، چه بی‌نظیر است

مِشو،عالي

مشو، عالی،

جلال،نيد و مَدحاجون

جلال، نید و مدحاجون

كالِ كادي

کلِ کادی

و جابر مويِ مومَد

و جابرِ مویِ مومد

تُمانون،بَشكرو

«تمانون»، «بشکرو»

دگه تَرارو

و دیگر «ترارو»

موجا

سرزمینِ ما

سوزِن خدايا شكرِ بي حد

سبز است؛ خدایا، شکرِ بی‌حد

هوا

هوا

ابرين و آفتاب اَ زِِره ابر

ابری است و آفتاب از زیرِ ابر

كَروندا

می‌وزد

بادِ كاوشِ خَوش نسيمي

بادِ «کاوش» با نسیمی خوش

برونِ نم

بارانِ نم‌نم

نمي هم اَكَراندا

نمی هم می‌پاشد

خوشِن

خوش است

ايچام ا صحراو هر پسيني

که هر عصر به صحرا برویم

خداوندا

خداوندا

موي هرساله خوش بيت

هر سالِ ما خوش باشد

ان شالله

ان‌شاءالله

كه موگه بارندگي بيت

که برایمان بارندگی باشد

زمين و

زمین و

دشت و صحرام و دل كوه

دشت و صحرا و دلِ کوه

موي كه

برای ما که

از گل و سوزي جُوون بيت

از گل و سبزه قشنگ باشد