به دنیا هر که دل بستی گنوگه

یِه دنیا جون و گول و تازَه گَوگِه

این دنیا جان و گل و تازه به نظر می‌آید

یِه دنیا چِف وی آ دنیا هَوو گِه

این دنیا «چف» است و آن دنیا آب

نصیحت نه،اَگَم ای رو وظیفه

نصیحت نه، این را از روی وظیفه می‌گویم

بَه دُنیا هر که دل بستی گَنوگِه

به دنیا هر که دل بست، دیوانه است

نوشتم حال و روزِ خَوه به نامه

حال و روزِ خودم را در نامه نوشتم

که بِی تو زندگی هستی اِدامه

که بی تو زندگی هست و ادامه دارد

ادامه بِی گلِ نرگس چه سختِه

ادامه بی گلِ نرگس چه سخت است

مِث دردِ که کُوتی تو گِدامه

مثلِ دردی که به جانم افتاده

اُمشو ای سرُم خو مِه پَریده

امشب خواب از سرم پریده

بَختُم به گَمُونم که گَریده

به گمانم بختم گریسته

شاید پُر پیمونِت یوسف

شاید از پُریِ پیمانِ تو، یوسف

جونُم و زبونم اِلریِدِه

جانم و زبانم «الریده»

غمِ دوریِت،تویِ دل پُلُتِی

غمِ دوری‌ات در دلم «پلتی»

اَ بَس خَرصُم مِه رِیتی چیم پِدوتِی

از بس اشکم ریخت، چشمم «پدوتی»

دوایِ جادویِ جادوگریِ تو

دوای جادوی جادوگریِ تو

اِ دوریِ تو لُمبورمُو سُوتِی

از دوری‌ات «لمبورمو» سوخت

مَزُ کَنچ و وُرست اَی جا نمونی

نگو «کنچ و ورست»، این‌جا نمانی

بِنک پا مَنجَلِ جازِگ به جونی

«بنک» پای منجلِ «جازگ» به جانی

اَکردی درد دل مردِ فکیره

درد دلِ مردِ فقیر را کردی

شُلک ناجیِ ما بو تو گرونی

«شلک» ناجیِ ما شد در گرانی

مِهُ و بارُون، مِه وُ نُودُون،مُه وُ تو

من و باران، من و ناودان، من و تو

مِهُ و آتِش ،مِه و کودون،مِه وُ تو

من و آتش، من و آتشدان، من و تو

اَگی آلمهتری بودِ زمونه

اگر زمانه «آلمهتری» بود

بِبِنگ وا هم دِگه پورون مِه وُ تو

دیگر با هم «پورون» می‌شدیم، من و تو