بی قرار (چه بگام که چندی سالن)

چه بُگام که چَندی سالِن که مَه اِهنه بی قرارِم

چه بگویم که چند سال است که من این‌چنین بی‌قرارم

کَرَمی بُکو تُ ساقی که گِنایِ روزگارم

کرمی کن، تو ای ساقی، که گدای روزگارم

دل و دینم اُتکو غارت و کرشمه ی نهانت

دل و دینم را غارت کرد کرشمهٔ پنهانت

رمقی اگر مَه پاهِن و امیدِ مهر یارِن

رمقی اگر در پایم هست، امیدِ مهرِ یار است

رهِ عقل و هوشُم اُت زِت و نسیمِ دلنوازُت

راهِ عقل و هوشم را زد نسیمِ دلنوازت

و جوابی اُت نَدَهدِم اَ مو که چَش انتظارِم

و جوابی به من ندادی که چشم‌انتظارم

غم عالمی مَه دوشِن اَ تِه شوره زارِ هستی

غمِ عالمی بر دوشِ من است در شوره‌زارِ هستی

و پَهِ پیاده،عمری مو اسیرِ مُشتی خارِم

و پای پیاده، عمری است اسیرِ مشتی خارم

تو بُکو اِجابَتِ مو و دعای صبح و شومُم

تو اجابت کن مرا و دعای صبح و شامم را

که مو در پناه عشقُت،شُو و روز مُگَه بِدارِم

که من در پناهِ عشقت، شب و روز پایدار بمانم

اَگه بَندِگیم قَبولِن،مو مِه بنده ی گَداتِم

اگر بندگی‌ام قبول است، من بندهٔ گدای توام

که تَه پِش چونِ گدایِ زِرهِ سایه ی دُوارِم

که پیشِ تو چون گدایی زیرِ سایهٔ دیوارم

اَ خورِم قسم که تا مو و عنایت تو زِندام

قسم می‌خورم که تا به عنایتِ تو زنده‌ام

و رضایِ تو اُدابِم و گِلَه ی تَه پِش نِهارِم

رضای تو را می‌جویم و پیشِ تو گله‌ای ندارم