تا ریشَ سُت درخت ِ مُ

غُصصَ نرفتو درد اَ تا ت ؛ غبار نرفتو گرد ا َتا ت

غصه نرفته، درد می‌آید؛ غبار نرفته، گَرد می‌آید

مَوی نِگُم چُن بُکُنم ؛ بیت مُز دل ِ پَر درد اَ تا ت

می‌خواهم بگویم چه کنم؛ بیتی از دلِ پردردم می‌آید

هر ک ِ یِهنُم تَی شَن رَهِن ؛جَوُون چُ ماه ِ چاردَ هِن

هر که را می‌بینم سرِ راهِ خودش است؛ جوان چون ماهِ شبِ چهارده است

بخت ِ مُ ک ِ چپ از رَهِن ؛ خون مُز دو چَشش ِ درد اَ تا ت

بختِ من که از راه بیرون افتاده؛ خون از دو چشمِ دردمندم می‌آید

وای از دل ِ بدبخت ِ مُ ؛ تا ریشَ سُت درخت ِ مُ

وای از دلِ بدبختِ من؛ تا ریشه سوخت درختِ من

بَرون نَتا ت وَ بخت ِ مُ ؛ هَی سنگلاخُ بَرد اَتا ت

باران به بختِ من نمی‌آید؛ هی سنگلاخ و تگرگ می‌آید

نَ درویش نَ قلندرُم ؛ چُن کشتی ِ بی لنگرُم

نه درویشم، نه قلندرم؛ چون کشتیِ بی‌لنگرم

دور از ساحلُ بندرُم ؛ طوفانی تند ُ سرد اَ تات

دور از ساحل و بندرم؛ طوفانی تند و سرد می‌آید

با درد ُ غم درگیر اُمِن ؛ دلی ز دنیا سیر اُمِن

با درد و غم درگیرم؛ دلم از دنیا سیر است

نصیب اُمِن تقدیر اُمِن ؛ غصصَ ز ِ راه ِ لَرد اَ تات

نصیبم است، تقدیرم است؛ غصه از راهِ بیرون می‌آید