حالا بیقرارم تو اتکه

عـیدِ نـوروزِ گـذشـتهَ

عید نوروز سال قبل

مـهِ خـاطر خوات بودم

من خواطرخواهت شدم

تا چـشمُم کـَه به چـشمـُت

تا که چشمم به چشمهایت افتاد

از راه بی راه بـودُم

از راه ، بی راه شدم

هر روز مَهُند سر رات

هر روز می آمدم سر راهت

مه گل یاس امهسته

من گل یاس با خود داشتم

حـــرف اُمـنَهَـه بـه گـفـتِـن

حرفی نداشتم برای گفتن

ولـی نـگـاه اُمهَــستهَ

ولی نگاه داشتم

حالا بی قرارُم تو اِتکهِ

حالا بیقرارم تو کردی

چشم انتظارم تو اتکهِ

چشم انتظارم تو کردی

نفرین به قلبت بَشت یار

نفرین به قلبت شود یار

از راه بی راهُم تو اتکهِ

از راه ، بی راهم تو کردی

روزی کـه بِـیـتو اُمـدی

روزی که تو را دیدم

روزه خَـشِ زنـدگـی

روز خوش زندگی

روزون رفـتـَه رفـتَـه

روزهای رفته رفته

همراه با افسـردگـی

همراه با افسردگی

بـه قـلـب خستـَم اُمـگـو

به قلب خسته ام گفتم

عـاشـق بودِن گُنـاهِن

عاشق شدن گناه است

یـه روز و روزگـاری

یه روزی از روزگار

اَریـم از ایـ زنـدگـی

از این زندگی میرویم / یعنی این زندگی را به پایان میرسانیم

حالا بی قرارُم تو اِتکهِ

حالا بیقرارم تو کردی

چشم انتظارم تو اتکهِ

چشم انتظارم تو کردی

نفرین به قلبت بَشت یار

نفرین به قلبت شود یار

از راه بی راهُم تو اتکهِ

از راه ، بی راهم تو کردی