خُوِ غفلت

مِه همی جا که نِشتَم فکرِ صد کار اَکِردَم

من همین‌جا که نشسته‌ام، فکرِ صد کار می‌کنم

از خُوِ ِپوچ غِفلت بی خو بیدار اَکِردَم

خودم را از خوابِ پوچِ غفلت بیدار می‌کنم

مه هَمی جا که هَستَم رَنج بسیار اَبُردَم

من همین‌جا که هستم، رنجِ بسیار می‌برم

پُشتِ لبخندِ تلخُم حسرتِ یار اَبُردَم

پشتِ لبخندِ تلخم، حسرتِ یار را می‌برم

تو هَمُن جا که هستِی وا مه بیداد اَکِردِی

تو همان‌جا که هستی، با من بیداد می‌کنی

وا سکوتی همیشَه بِی مه فریاد اَکِردِی

با سکوتی همیشگی بر سرم فریاد می‌کشی

مه پُر از خاطر تو بی خو ایثار اَکِردَم

من پر از یادِ تو، خودم را ایثار می‌کنم

وا غم و غصِّه ی تو بی خو بیمار اَکِردَم

با غم و غصهٔ تو خودم را بیمار می‌کنم