دت گوده ای

اولین دُت ، اولین زن ، اولین یارُم تو بُسِّش

نخستین دختر، نخستین زن، نخستین یارم تو بودی

اولین گلبوته ی غم ، اولین خارُم تو بُسِّش

نخستین بوتهٔ گلِ غم، نخستین خارم تو بودی

از مِه لحظِه ی که نگاهُم ، اَ چَشِ مست تو واکَت

از همان لحظه‌ای که نگاهم به چشمِ مستِ تو افتاد

هستی و بود و نبودُم ، از زِرِ دست تو واکَت

هستی و بود و نبودم زیرِ دستِ تو افتاد

راحتِ جونُم تو هسِّش ، دینُ ایمونُم تو هِسِّش

راحتِ جانم تو هستی، دین و ایمانم تو هستی

لیلی نامهربون روح مجنونُم تو هِسِّش

لیلیِ نامهربان، روحِ مجنونم تو هستی

بهترین کار مو هِش تو ، آخرین یار مو هِش تو

بهترین کارِ من تویی، آخرین یارِ من تویی

اولین مهتاب روشن ، تِه شُو تار مو هِش تو

نخستین مهتابِ روشن در شبِ تارِ من تویی

مو همیشَه مبتلاتِم ، مو همیشَه جون فَداتِم

من همیشه مبتلای توام، من همیشه جان‌فدای توام

تو مُگــَه بَر مو غریبَه ، مو همیشَه آشناتِم

مگر تو با من غریبه‌ای؟ من همیشه آشنای توام

مو خَزون اَندر خَزونِم ، تو بهار اندر بهارِش

من خزان اندر خزانم، تو بهار اندر بهاری

مو چُنِ خار بیابون ، تو گل سرخ انارِش

من چون خارِ بیابانم، تو گلِ سرخِ اناری