دلِ خراب

وَختی دِل خَراب اِتَه

وقتی دلِ خراب داری

فِکر اَکُنی عَذاب اِتَه

فکر می‌کنی عذاب داری

غُصِّه ی بی حِساب اِتَه

غصهٔ بی‌حساب داری

بی کُشتِه خو شِتاب اِتَه

برای کشتنِ خودت شتاب داری

ول بُکُ غُصَّه و غَمِت

غصه و غمت را رها کن

کَم بُکُ آه و ماتَمِت

آه و ماتمت را کم کن

یَه حَرفِ تازه گیر بیار

یک حرفِ تازه پیدا کن

گرم صَفا بُکُ دَمِت

دمت را به صفا گرم کن

حِسُّ هَمَه ش کِه غم نَهَن

حس، همه‌اش که غم نیست

روزُنِ خاش کِه کم نَهَن

روزهای خوش که کم نیست

یارُنِ خُب زیاد اِتَه

یارانِ خوب زیاد داری

باشتا کِه پیشِت اَم نَهَن

گیرم که حالا پیشت نیستند

بارُن اَتا بَهار اَبوت

باران می‌آید، بهار می‌شود

هَر خافتِه ای بیدار اَبوت

هر خفته‌ای بیدار می‌شود

جَوُنی سَر اَز خاک اَسِیت

جوانه‌ای سر از خاک برمی‌دارد

رو اَسب خو سوار اَبوت

بر اسبش سوار می‌شود

عشق قدیمُنِت خُوَه

عشق‌های قدیمت خواب است

عَکس یَه رویا رو هُوَه

عکسِ یک رؤیا روی آب است

لُقمِه ی گَپتِر اَز لُوَه

لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهان است

گِفتِن آهو وا دُوَه

گرفتنِ آهو با دویدن است

اَز دَستِ خُوت فرار بُکُ

از دستِ خودت فرار کن

رو وا جَمال یار بُکُ

رو به جمالِ یار کن

هَر جا کِه عِشق حُضور ایشه

هر جا که عشق حضور دارد

مِیل هَمُ دیار بُکُ

میلِ همان دیار کن