گل ریحانی

الهی خیر نَبینِش زَنَکَی دلال

الهی خیر نبیند آن زنکهٔ دلال

تا صُحب ِ قیامت چَشُم شَز دُمبال

که تا صبح قیامت چشمم را به دنبالِ (یار) انداخت

الهی خیر نَبینِش شاهد ثانی

الهی خیر نبیند آن شاهدِ دوم

تَز دَست ِ مُت واسو گل ِ ریحانی

که گلِ ریحانی را از دستم گرفت

پُشت ِ پاش سفید ِ چُنُوُی شیشَ

پشتِ پایش سفید است، مثل شیشه

عشقُش در دل ِ مُ اُش زَتُ ریشَ

عشقش در دل من ریشه زده است

دَم ِ سِراش اَویستِد چَشی مَ نا کُن

دمِ خانه‌اش ایستادم، نگاهی به من نمی‌کند

از عشقُش کبابُم بُچ خِنِی ناکُن

از عشقش کباب شده‌ام، یک لبخند هم نمی‌زند

راه ب ِ راه شَ بُر دِن دلبر ِجانی

دلبرِ جانی را راه‌به‌راه بردند

میلی جفت شَ پا دِن رفتَ مهمانی

یک جفت خلخال به پایش کردند و به مهمانی رفت

مُ شَ دُم شُنِستُم کیچَ وَ کیچَ

من دنبالش رفتم، کوچه به کوچه

چُش شَ پَس نَ وا کو داغُم وَ دیدَ

برنگشت نگاهی بیندازد که داغم را ببیند

دُش ساعت ِ چار دِن بُد ِم دیوُن َ

دیشب ساعت چهار بود که دیوانه شدم

با دُ چَشم ِ گریان رفتِم اَ خونَ

با دو چشمِ گریان به خانه رفتم

هر چ ِ بد مَ وا کون خاطرُش بِش مَی

هر چه به من بدی کند، باز دلم او را می‌خواهد

یَک نگاهُوُی از چَش ِ مَستُش مَی

یک نگاه از چشمِ مستش می‌خواهم