روزگاری که روزگارم هد

روزگاري كه روزگارُم هُد

روزگاری که روزگارم بود

شهرباني هُد و مو كارُم هُد

شهربانی بود و من کار داشتم

سالها خُم رئيس اُدُم بندر

سال‌ها خودم رئیسِ بندر بودم

هفت اقليم اختيارم هُد

هفت اقلیم در اختیارم بود

پاسبان پياده سيصدتا

سیصد پاسبانِ پیاده

چند تا هم دگر سوارُم هُد

و چند تایی هم سواره داشتم

خُم هُدُم يك رئيس صد در صد

خودم رئیسی صددرصد بودم

كارمندان بيشمارُم هُد

کارمندانِ بی‌شمار داشتم

فكر و هوشُم هميشه آزادُد

فکر و هوشم همیشه آزاد بود

مو توكل به كردگارُم هُد

توکلم به کردگار بود

با همه خلق از غريب و خودي

با همهٔ خلق، از غریبه و خودی

خوي اخلاص و سازگارُم هُد

خوی اخلاص و سازگاری داشتم

همه مخلص هُُدت و لي ظاهر

همه مخلص بودند، ولی در ظاهر

تا زماني كه كار و بارُم هُد

تا زمانی که کار و بار داشتم

بعد سي سال خدمت دولت

بعد از سی سال خدمتِ دولت

نام سرهنگي افتخارُم هُد

نامِ سرهنگی افتخارم بود

تا بُدم بركنار و باز نشست

تا برکنار و بازنشسته شدم

خصم جونم بو هركه يارُم هُد

هر کس یارم بود، دشمنِ جانم شد

هيچ مهر و وفا به جا شُـنَـوُو

هیچ مهر و وفایی به جا نماند

مه كسانيكه انتظارُم هُد

از کسانی که از آن‌ها انتظار داشتم

وقتي از اين جهان چدُم دو سه تا

وقتی از این جهان بروم، دو سه تا

دفتر شعر يادگارُم هُد

دفترِ شعر یادگارم خواهد بود

باز كامل دلُش خَشه كه هنوز

باز «کامل» دلش خوش است که هنوز

زن و فرزند در كنارُم هُد

زن و فرزند در کنارش هست