زبان سرخ کودکی"

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

دوان‌دوان به مدرسه آمدم؛ هیچ‌کس توی حیاط نبود. انگار خیلی وقت پیش زنگ خورده بود و بچه‌ها همه سرِ کلاس بودند. مدام دور و برم را نگاه می‌کردم که یک وقت آقای ادیبی مرا نبیند..... یک‌دفعه صدایش را شنیدم و سرِ جایم خشکم زد:

_ (به فارسی) وایسا مورچه‌خوار....

«مورچه‌خوار» از اسم‌هایی بود که ادیبی، ناظمِ مدرسه‌مان، روی بچه‌های مدرسه می‌گذاشت. هنوز ندیده بودمش، ولی از ترس قالب تهی کرده بودم. تا آمدم پشتِ سرم را نگاه کنم، گوشم را گرفت و گفت:

_ (به فارسی) خیلی زود اومدی؛ یه چرتِ دیگه هم می‌زدی بعد میومدی. برو دمِ دفتر وایسا تا تکلیفت رو روشن کنم.

دمِ دفتر بدترین جای مدرسه بود؛ انگار در دادگاه ایستاده باشی و منتظرِ حکمِ قاضی باشی. تنها فرقش با دادگاه این بود که حکم همان‌جا اجرا می‌شد؛ درجا و بی‌معطلی.

همین‌طور دمِ دفتر ایستاده بودم و به سنگینیِ مجازاتم فکر می‌کردم که دیدم ناظم یکی از کلاس‌سومی‌ها را هم گیر انداخته و آورده دمِ دفتر.... خودش هم رفت توی دفتر.

نگاهی به آن بندهٔ خدا کردم و گفتم:

_ پس تو چرا دیر آمدی؟

_ دیشب تا دیروقت مهمان داشتیم و خواب ماندم. نکند تو هم دیر کرده‌ای؟

_ آره، ما دیروز رفته بودیم میناب، باغِ عمویم؛ صبح هم تا آمدیم دیر شد...

گرمِ حرف زدن بودیم که آقای ادیبی با خیزرانِ معروفش از دفتر بیرون آمد. نفسم بند آمد و هنوز خیزران نخورده اشک در چشمم جمع شد.

اول آمد طرفِ من و گفت:

_ (به فارسی) خب مورچه‌خوار، دیر میای... ها، نگفتی چرا دیر کردی؟

_ آقا.... م.. ما رفته بودیم میناب باغِ عموم... صبح تا اومدیم دیر شد....

همین که گفتم، حرفم را قطع کرد و همان‌طور که با ترکه‌اش دستم را برای زدن آماده می‌کرد گفت:

_ (به فارسی) بسه دیگه، جرمت رو سنگین‌تر نکن... دستتو بگیر بالا ببینم....

و شروع کرد به زدن با این آهنگ: «رف..ته..بو..دیم..می...ناب...با...غ....عم....موم.....صبح...تا...او...مد...دیم...دیر...شد.....» هفده ضربه زد. همین‌طور که می‌گفت، با هر بخش یک ضربه؛ نمی‌دانم کدام خدا خیرش را ببیند که این روشِ جدیدِ شکنجه را یادش داده بود.

تا آمدم خودم را جمع‌وجور کنم، همین‌طور چپ و راست می‌زد. خودم هم نفهمیدم نامرد چطور با این سرعت می‌توانست بزند. حالا من که کتکم را خورده بودم و از درد به خودم می‌پیچیدم، منتظر بودم ببینم آن بندهٔ خدا چه می‌کند و چطور می‌خواهد دیر آمدنش را توجیه کند.

آقای ادیبی گفت:

_ (به فارسی) خب، تو چرا دیر اومدی معاون‌کلانتر؟ حتماً تو هم رفته بودی رودان، ها؟

همین‌طور که با ترکه‌اش دستِ معاون‌کلانتر را هم برای زدن آماده می‌کرد — انگار هم من و هم آقای ادیبی منتظرِ جواب بودیم تا بدانیم چند تا خیزران نصیبش می‌شود — معاون‌کلانتر جواب داد:

_ (به فارسی) خواب موندم....

آقای ادیبی، انگار منتظرِ بقیهٔ جواب، کمی صبر کرد؛ دید خبری نیست و شروع کرد به زدن: «خواب..... مون.... دم......» سه ضربه و خلاص....

ادیبی، که دید دستش به جایی بند نیست و دیگر نمی‌تواند آن بندهٔ خدا را بزند، دیواری کوتاه‌تر از دیوارِ منِ بدبخت پیدا نکرد و به من گیر داد که:

_ (به فارسی) تو چرا وایسادی منو نگاه می‌کنی؟ بدو برو سرِ کلاست...

نگاهی به معاون‌کلانتر کردم. کیفش را از روی زمین برداشت، یک ابرو هم بالا انداخت و دوید طرفِ کلاسشان. من هم آرام‌آرام راه افتادم که بروم سرِ کلاس و به این فکر می‌کردم که چرا برای سؤالی که می‌شود با یک کلمه جوابش را داد، دو ساعت توضیح داده بودم.

خالو مجید