سیاه

بو بو نبو اگی چش بکنم چقدر باید از تو خواهش بکنم صفر نهصدو

بشود یا نشود، می‌گویی چه کنم؟ چقدر باید از تو خواهش کنم؟ صفر، نهصد و...

بگم مه چقدر هرکسی جای تو هه زنگ ایزده

چقدر بگویم؟ هر کسی جای تو بود زنگ زده بود

خونه تو نهو دیوار روبروش جایی نین تا بنویسم چیزی روش

خانهٔ تو، نه، آن دیوارِ روبه‌رویش، جایی نمانده که چیزی رویش بنویسم

قلب تیر شعر ا یه راه دیوار از حرفون مه بودن سیاه

قلبِ تیرخورده، شعر؛ دیوارِ سرِ راه از حرف‌های من سیاه شده

سیاه رنگ مودتو سیاه رنگ بخت مه سیاه وا خودم اگم سیاه آخری که چه

سیاه رنگِ موی توست، سیاه رنگِ بختِ من؛ سیاه، با خودم می‌گویم: سیاه، آخرش که چه؟

سیاه رنگ مودتو سیاه رنگ بخت مه سیاه وا خودم اگم سیاه آخری که چه

سیاه رنگِ موی توست، سیاه رنگِ بختِ من؛ سیاه، با خودم می‌گویم: سیاه، آخرش که چه؟

اگه برتر از سیاهی رنگی نین چه اگفتی بدو بخت مه بگین چشمونم همیشه سرخ و ترن کور ابوودم دگه روزاخرن

اگر بالاتر از سیاهی رنگی نیست، پس چه می‌گفتی؟ بیا بختِ مرا ببین؛ چشم‌هایم همیشه سرخ و خیس‌اند؛ دارم کور می‌شوم؛ دیگر روزِ آخر است

هرکسی جای مه هسته تا بحال عزیزم صد دفعه بوده بی خیال

هر کسی جای من بود، تا حالا، عزیزم، صد بار بی‌خیال شده بود

چه کسی جز مه اره ایی راه بخت مه و مودتو سیاه

چه کسی جز من این راه را می‌رود؟ بختِ من و موی تو سیاه

سیاه رنگ مودتو سیاه رنگ بخت مه سیاه وا خودم اگم سیاه آخری که چه

سیاه رنگِ موی توست، سیاه رنگِ بختِ من؛ سیاه، با خودم می‌گویم: سیاه، آخرش که چه؟

سیاه رنگ مودتو سیاه رنگ بخت مه سیاه وا خودم اگم سیاه آخری که چه

سیاه رنگِ موی توست، سیاه رنگِ بختِ من؛ سیاه، با خودم می‌گویم: سیاه، آخرش که چه؟