شعر ناسرودَه

چه بگم بِی کِه بگم مِه ، کِه بی تو وا مِه چه بودِن

چه بگویم، به که بگویم که بی تو بر من چه گذشته است؟

گپ ِناگفتَه نَمُندِن ، هَر چِه شِعرَه شُسُرودِن

حرفِ ناگفته‌ای نمانده؛ هر چه شعر بوده سروده‌اند

اَگَه دور از تو مَتونِست ، یَه روزَم وا خو مَنِشتَه

اگر می‌توانستم یک روز دور از تو با خودم بنشینم

بِی تو از سَر مَسُرودَه ، بِی تو از نُو مَنِوشتَه

برای تو از سر می‌سرودم، برای تو از نو می‌نوشتم

تو هَمُن اِی کِه نُگاهِت ، تو شُوُن ِمِه چراغَه

تو همانی که نگاهت در شب‌هایم چراغ است

توی آبی چِشُنِت ، گل نوبَهار و باغَه

در آبیِ چشمانت گلِ نوبهار و باغ است

دِلُم از غدر زَمُنَه ، خونین تِر از خون نَبودِن

دلم از غدرِ زمانه خونین‌تر از خون می‌شود

جگرُم کبابن از غم ، کسی نی بِگِیت چه بودِن

جگرم از غم کباب است؛ کسی نیست بپرسد چه شده است