شُوُنِ بارُن

وَختی بارُن شَهُند نِم نِم شَرِختَه روی کَرگین

وقتی باران می‌آمد و نم‌نم روی کرگین (کپرِ زمستانی) می‌ریخت

وا خوم تنها مَنِشت تو فکر مَره رنجور و غمگین

تنها با خودم می‌نشستم، رنجور و غمگین در فکر فرو می‌رفتم

مثل عطر یَه گل ، از راه دور پیشُم تَهُندَه

مثل عطرِ یک گل، از راه دور پیشم می‌آمدی

توی روحُم تَنِشت ، آرُم تکِه بِی دل ریشُم

در روحم می‌نشستی و دلِ زخمی‌ام را آرام می‌کردی

از هم دور اَستریم ، ولی وا هم از خو نزیکتِه

از هم دور بودیم، ولی به هم از خودمان نزدیک‌تر

تو هر غم و خاشی ، وا همدِگَه از خو شریکتِه

در هر غم و خوشی، با هم از خودمان شریک‌تر

وختی بارُن شَهُند ، چشمُن تو یَه آسَمُنَه

وقتی باران می‌آمد، چشمانِ تو یک آسمان بود

دنیا وا ای گَپی ، وا خوب و بد مال خومُنَه

دنیا با این بزرگی، با خوب و بدش، مالِ خودمان است

اصلن پهلوی تو هر جا بَشِت اُنجا بهشتِن

اصلاً پیش تو هر جا که باشد، آنجا بهشت است

کار دلِ مِه و دلِ تو ، کارِ سرنوشتِن

کارِ دلِ من و دلِ تو، کارِ سرنوشت است

وختی بارُن شَهُند نِم نِم شَرِختَه روی خُنَه

وقتی باران می‌آمد و نم‌نم روی خانه می‌ریخت

چه احساس خاشی ، چه لحظه اُنِ جاوِدُنَه

چه احساسِ خوشی، چه لحظه‌های جاودانه‌ای!