عمر بر باد رفتَه

تو کِه جَونتِر از بَهار اَری

تو که قشنگ‌تر از بهاری

تو کِه مِهرَبُن تِرین یار اَری

تو که مهربان‌ترین یاری

تو کِه فصل شِکُفتَن اَری

تو که فصلِ شکفتنی

هَم اِشنُفتِن و هَم گُفتِن اَری

هم شنیدنی و هم گفتنی

تو کِه وا مه مِهرَبُنی تَکِه

تو که با من مهربانی می‌کردی

تو کِه بی مه جُن فِشُنی تَکِه

تو که برایم جان‌فشانی می‌کردی

مِثِ مَلائک آسَمُنی تَبو

مثلِ فرشته‌ها آسمانی می‌شدی

مِثِ نِی شیرین زبُنی تَکِه

مثلِ نی شیرین‌زبانی می‌کردی

تو کِه از عَسل شیرین تِر اَری

تو که از عسل شیرین‌تری

تو کِه از خُدا دیرین تِر اَری

تو که از خدا دیرین‌تری

وَختِ خَندَه از گل زیباتِه تَبو

وقتِ خنده از گل زیباتر می‌شدی

وَختِ غم از هَمَه غمگین تِر اَری

وقتِ غم از همه غمگین‌تری

یادِت مِثِ سایَه هَمراهُمِن

یادت مثلِ سایه همراهم است

عِشقِت وَختِ ماتَم پَناهُمِن

عشقت وقتِ ماتم پناهم است

دَستِت اِنگار هَنوز تو دَستُمِن

دستت انگار هنوز در دستم است

چشْمُت هَمیشَه تو نِگاهُمِن

چشمت همیشه در نگاهم است

اِی اِسم از یاد رَفتِه ی مه

ای اسمِ از یاد رفتهٔ من

اِی عِشق ناشاد رَفتِه ی مه

ای عشقِ ناشاد رفتهٔ من

اِی شِعر تو هُو کَفتِه ی دل

ای شعرِ به آب افتادهٔ دل

اِی عُمر بَرباد رَفتِه ی مه

ای عمرِ بر باد رفتهٔ من