قصر خیال

روزی کِه بَنْدِر تو چشُم جُنَه

روزی که بندر در چشمم زیبا بود

مَشماردَه عِشقُنُم دُنه دُنه

عشق‌هایم را دانه‌دانه می‌شمردم

وَختی توُ وا دستُنِ گل زادَه ت

وقتی تو با دستانِ گل‌زادت

هَمراهِ مِه تَساخت آشیُنَه

همراهِ من آشیانه می‌ساختی

جِلِنگ جِلِنگ جِلِنگِ خَلْخالِت

جرینگ‌جرینگ‌جرینگِ خلخالت

کِه جَم شَکِ هِزارتا دُمْبالِت

که هزار نفر را دنبالت جمع می‌کرد

بُدو بُنُس دَستُنِت تو دَستُم

بیا، دستانت را در دستم بگذار

دورتِه مَرَه هیچ موقع از خَستُم

هیچ‌وقت از خستگی دورتر نمی‌روم

هَمُنی اِی تو اُ کِه می کُشتِن

همانی هستی تو که مرا کشته‌ای

نَه گُفتِنِت مِثل هزار مُشتِن

«نه» گفتنت مثلِ هزار مشت است

جِلِنگ جِلِنگ جِلِنگِ خَلْخالِت

جرینگ‌جرینگ‌جرینگِ خلخالت

کِه جَم شَکِ هِزارتا دُمْبالِت

که هزار نفر را دنبالت جمع می‌کرد

غِیر از خودُم هیهات کَسیم نینِن

هیهات، جز خودم کسی را ندارم

قصر ِخیالُم کهنَه کَرگینِن

قصرِ خیالم کهنه و «کرگین» است

غیر از خودُم هیهات کَسیم نینِن

هیهات، جز خودم کسی را ندارم

بُدُو که وا تو بُودهِ شیرینن

بیا که با تو بودن شیرین است

جِلِنگ جِلِنگ جِلِنگِ خَلْخالِت

جرینگ‌جرینگ‌جرینگِ خلخالت

کِه جَم شَکِ هِزارتا دُمْبالِت

که هزار نفر را دنبالت جمع می‌کرد