لالایی

بَه کُربُنِت بَشُم شادِت بگَردُم

قربانت بروم، دورِ شادی‌ات بگردم

دِل و جُنُم نِنَه درمُن دردُم

دل و جانم، ننه، درمانِ دردم

شُوِ سَرد و سیا دستِت وا گَرزنگ

شبِ سرد و سیاه، دستت به گهواره

مه مُرواریدُم و تو مِثل کالِنگ

من مرواریدم و تو مثلِ صدف

بَلا گردُن دَردُنِت بگَردُم

بلاگردانِ دردهایت بگردم

اَگه کَدرَت نَدُنُم مه نَه مَردُم

اگر قدرت را ندانم، مرد نیستم

حَسُودُنِت اِلهی خِیر نَگینِن

حسودانت، الهی، خیر نبینند

اَ باغ زندِگی خو گُل نَچینِن

از باغِ زندگی‌شان گل نچینند

دِرختِ کوچکُم مه ریشَه می تو

درختِ کوچکم، تو ریشهٔ منی

مه بی تو هیچّی اَم اندیشَه می تو

من بی تو هیچم؛ تو اندیشهٔ منی