مه بی چه وا تو بد امکه

مه بِی چه وا تو بَد اُمکِه

من چرا با تو بد کردم؟

تو بِی چه وا مِه بَد اِتکِه

تو چرا با من بد کردی؟

مه یَکدم غرق تو بودُم

من یک‌دم غرقِ تو بودم

تو بِی چه عشقُم رَد اِتکِه

تو چرا عشقم را رد کردی؟

مه از تو اِلهام اَگِفتَم تو از مه پَرهیز اَکِردِی

من از تو الهام می‌گرفتم، تو از من پرهیز می‌کردی

تیغِ مُتِ نامِهرَبُنیت بی قلب مه تیز اَکِردِی .

تیغِ نامهربانی‌ات را برای قلبِ من تیز می‌کردی.

تو شُوُنِ تنهایی مه یَه دُنیا مَهتاب اَستَری تو

تو در شب‌های تنهایی‌ام یک دنیا مهتاب بودی

تو غُوغای سَردِ سکوتُم یَه شِعر ناب اَستَری تو .

تو در غوغای سردِ سکوتم یک شعرِ ناب بودی.

مه بِی تو تَقدیس اَکِردَم

من تو را تقدیس می‌کردم

تو بِی مه نِفرین اَکِردِی

تو مرا نفرین می‌کردی

هَر چه بِشتِه تلخ اَبودِی کامِ مه شیرین اَکِردِی .

هر چه بیشتر تلخ می‌شدی، کامِ مرا شیرین می‌کردی.

مه از یاد مِهر تو لبریز

من از یادِ مهرِ تو لبریز

تو از دست عِشق مه خستَه

تو از دستِ عشقِ من خسته

مه وا تو اِی بهترین یار هنو یَه دُنیا کار اُمَستَه

من با تو، ای بهترین یار، هنوز یک دنیا کار داشتم

توُ بِی مه اَز یاد اَبُردِی

تو مرا از یاد می‌بردی

مه بِی تو تِکرار اَکِردَم

من تو را تکرار می‌کردم

تو از مه هِی دور اَبودِی مه فِکر دیدار اَکِردَم

تو هی از من دور می‌شدی، من فکرِ دیدار می‌کردم