مِه و تو

مَگَه وا تو چه بد اُمکِه

مگر با تو چه بدی کردم

کِه تو وا مِه سِتَم اِتکِه

که تو با من ستم کردی؟

مه جَهیز تو دِل اُمدا

من دل را جهیزِ تو کردم

تو نَصیب مِه غم اِتکِه

تو غم را نصیبِ من کردی

مه کجا و عِشق پیری

من کجا و عشقِ پیری؟

دوبارَه مَعرکَه گیری

دوباره معرکه‌گیری

تو لبالب اَز جَوُنی

تو لبالب از جوانی

چه وجودِ بی نظیری

چه وجودِ بی‌نظیری

تو زمینی و مِه بارُن

تو زمینی و من باران

تو بهاری و مِه شبنم

تو بهاری و من شبنم

تو هَمیشَه خندَه رو بَش

تو همیشه خنده‌رو باش

تا بُسوزه ریشه ی غم

تا بسوزد ریشهٔ غم

اَگَه بازم اِتمَدیدَه

اگر باز تو را می‌دیدم

وا تو دستُم شَرَسیدَه

دستم به تو می‌رسید

اوّلین میوه ی جسمِت

اولین میوهٔ جسمت را

وا دو دستِ خو مَچیدَه

با دو دستم می‌چیدم