موغ (مویهٔ سوگ) «ا اتی تا بیابون خیلی راها»

«موغ» (műý): اشعاری که زنان مسنِ خوش‌بیان در سوگواری (تا چهل شب) در رثای مرده می‌خوانند؛ «موغ واردِن» = مویه آوردن. به گفتهٔ نویسنده ابیات اغلب از باباطاهر، فایز، محیا یا هر داغ‌دیدهٔ دیگری است که بر سر زبان‌ها جاری است. گویش سیریک. هر سطر یک بیت کامل است؛ ترجمهٔ فارسی از خود وبلاگ. «(نام مرحوم)» در متن جای نام متوفی است (در آوانویسی: mahmad). آوانویسی: a eĭtĭ tā biābon xeylĭ rāhā mayon e jadda vo deryā seiāhā | kamon kűhon konim jadda lapāśim/ hanozā mahmad e mā čehm ba rāhā