وا گل عشقت خدا

وا گُل عشقت خدا عین بهارن بندگی

با گلِ عشقت، خدایا، بندگی عینِ بهار است

سر تا سر لحظه وا لحظه افتخارن زندگی

زندگی سرتاسر، لحظه‌به‌لحظه، افتخار است

به فدای تو ببو ، به فدای تو ببو آیه به آیه ی دلُم

به فدای تو شود، به فدای تو شود، آیه‌به‌آیهٔ دلم

ای تو صاحب منزل دل ای خدای خُوشکل

ای تو صاحبِ منزلِ دل، ای خدای زیبا

نور عشقت که بیا زشتی وا یَکدم گُم اَبو

نورِ عشقت که بیاید، زشتی به یک دم گم می‌شود

جای عشقت بی همیشهَ تو دل مردم اَبو

جای عشقت برای همیشه در دلِ مردم می‌شود

مستُ سر خاش از طلوع شمس پُر فروغ اَبن

از طلوعِ خورشیدِ پرفروغ مست و سرخوش می‌شوند

مُهر مِهرت ای خدا کَپِ کِپِ دِلخو اُمزدن

مُهرِ مهرت را، ای خدا، درست وسطِ دلم زده‌ام

مُهر مِهرت ای خدا درون قلبُم اُمزدن

مُهرِ مهرت را، ای خدا، درونِ قلبم زده‌ام

اُن نِشون عاشقی وا آبُ گِل خو اُمزدن

آن نشانِ عاشقی را بر آب و گِلِ خودم زده‌ام

لحظوُن عاشقی گَپُ لَپی اُمنین با کسی

در لحظه‌های عاشقی با کسی گفت‌وگو ندارم

چه بگم وا کَس و ناکَس تو برام همه کسی

چه بگویم به کس و ناکس؟ تو برایم همه‌کسی

مُهر مِهرت ای خدا کَپِ کِپِ دِلخو اُمزدن

مُهرِ مهرت را، ای خدا، درست وسطِ دلم زده‌ام

اُن نِشون عاشقت وا آبُ گِل خو اُمزدن

آن نشانِ عاشقت را بر آب و گِلِ خودم زده‌ام

لحظوُن عاشقی سّر تو خیلی فاش ابو

در لحظه‌های عاشقی رازِ تو خیلی فاش می‌شود

اَدُنم که هیچی نین ای مُهر خُودت یه روز اِتزدن

می‌دانم که هیچ نیستم؛ این مُهر را خودت یک روز زده‌ای