چش سفید

قول قرار قول قرار مه ادل مخونده

قول و قرارمان را، قول و قرارمان را از دل می‌خواندم

چشم تدم چشم تدم تا موقه موقه

چشم‌به‌راهت بودم، چشم‌به‌راهت بودم تا وقتِ موعود

گل انستم هر روز تو راه تا پی برکه

هر روز در راهت تا پای برکه گل می‌گذاشتم

ول ناکنم ول ناکنم تو هزگه هزگه

ولت نمی‌کنم، ولت نمی‌کنم، هرگز، هرگز

حالا تو رفتیش تو رفتیش تو رفتیش تو ای یار با ناز

حالا تو رفتی، تو رفتی، تو رفتی، ای یار، با ناز

حال روز مان روز مان چونه شوو تار بی ساز

حال و روزِ ما، حال و روزِ ما مثلِ شبِ تار است، بی‌ساز

بدا عزیزم عزیزم چش سفید غدار

بیا عزیزم، عزیزم، ای چشم‌سفیدِ غدار

دلم به خونن به خونن تو مکم خار

دلم خون است، خون است؛ تو مرا خوار نکن

تو مال خومیش جان زود تو بگه سراغتم

تو مالِ خودمی، جان؛ زود سراغم را بگیر

جات لچشمان یار خش فراقم

جایت در چشمانم است، ای یارِ خوش؛ در فراقم

ای چش فراقم مادر فراقم

ای چشم، در فراقم؛ مادر، در فراقم

بگه سراغم سراغم سراغم ای یار

سراغم را بگیر، سراغم را، سراغم را، ای یار