کمرم خورد بو

یادمن شوی که رفتی بارون شهند چه بارونی

یادم است شبی که رفتی باران می‌آمد، چه بارانی!

مه مسترم خیلی خراب تو غار تزه چه غارونی

من مست بودم، خیلی خراب؛ تو فریاد زدی، چه فریادی!

مه تو فضا تو حال خو تو فکر هیچی نهرم

من توی هپروت بودم، توی حال خودم، به هیچ چیز فکر نمی‌کردم

فکرم نکم یه روز بیاد که خرد بشتن کمرم

فکرش را هم نمی‌کردم یک روز بیاید که کمرم بشکند

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه‌چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه‌چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

ای داد داد بیداد از چشمون شهلای تو کار دستم ایداد

ای داد، داد، بیداد از چشم‌های شهلای تو که کار دستم داد

ای داد داد فریاد از عشق اون نگاه تو که میداد برباد

ای داد، داد، فریاد از عشقِ آن نگاهِ تو که بر بادم می‌داد

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه‌چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران

کمرم خرد بو قلب و دلم صد پاره بو حال خودم داغون

کمرم شکست، قلب و دلم صدپاره شد، حالم داغان

دلخوشیوم رفت همه چیوم رفت هیچی به مه لذتی اینین حتی بارون

دلخوشی‌ام رفت، همه‌چیزم رفت؛ هیچ چیز برایم لذتی ندارد، حتی باران