کُوِر أَرمَنی

کُوِر أَرمَنی جـاتِن زیـر دِه

کهورِ ارمنی، جایت پایینِ ده است

هرکه کوخردین حَتماً تُو أُشدِدهِ

هر که کوخردی است حتماً تو را دیده

همه مون باخبَرُم تیـتِرش مُر

همه‌مان از نام و آوازه‌ات باخبریم

وأَفَهمُم کـه تـو خیلی سِنّ أُتِه

و می‌دانیم که تو خیلی سن داری

تو میراث زمون ارمنی اِش

تو میراثِ زمانِ ارمنی‌ها هستی

الحمدالله که هَنوزا باقی اِش

الحمدلله که هنوز باقی هستی

مـومَوی کـه مُـگَـه تـو سَوزبش وشـاد

می‌خواهیم و می‌گوییم: سبز و شاد باش

مَحضی کـه مَظهَر آزادگی اِش

از آن رو که مظهرِ آزادگی هستی

چه خبر از همسادَت گز پرو؟

چه خبر از همسایه‌ات، «گزِ پرو»؟

گـر وداع اُتکِرده شَمره هم بگو؟

اگر وداع کرده، به ما هم بگو

حـالا کــه بـی بَـرگِن و هشک وابُـده

حالا که بی‌برگ و خشک شده

چَش بُکو چَنتا شـه لـی اِن پُرونو؟

نگاه کن، چند تا شاخه‌اش مانده؟

وخته تیفون أُشِشکه تینالِ تو

وقتی طوفان شاخه‌هایت را شکست

مِسّه بلکه بَد بُده احوالِ تـو

فکر کردم شاید حالت بد شده

مـو اَفَهمِم نَبُدهِ مُر ظُلم باد

من می‌دانم که فقط از ظلمِ باد نبود

بلکه یک چی بُده در خیالِ تو

بلکه چیزی در خیالِ تو بود

تـو تَوی بُده درآن سرموی سرد

تو در آن زمستان‌های سرد

گَرم بُکُند خُونخِه خُوش از برون وبَرد

خانه‌ها را از باران و تگرگ گرم کردی

باکچی خَجَه که از تو اُش بُلِده

«باکچی‌خجه» که از تو هیزم برد

مِـنِـه کــه فـقـیـرن ودِلُـش و درد

می‌بینم که فقیر است و دلش پر درد

وَخـتـه بـِـچیا شُونکه بازنََکو

وقتی بچه‌ها تاب می‌بستند

زِره سایَت باِزنِ چَش بـِنَکُو

زیرِ سایه‌ات تاب می‌خوردند

کیف تَکه از بازنِ مِه بچخونه؟

آیا از تابِ این بچه‌ها کیف می‌کردی

وَخته که شُنَ پَل َدا پَلکُو؟

وقتی که تاب‌تاب می‌خوردند؟

از خدا مَوی که مُوگَه وامُونِش

از خدا می‌خواهیم و می‌گوییم: بمانی

تو خزان تِه عُمرُت هِزگَه نَبنِش

و خزان هرگز در عمرت نبینی

سـالِ هُشک وبی بهار نَهات دِگَه

سالِ خشک و بی‌بهار دیگر نیاید

سال واَیوم خَش مُـوگَه بـِبـنِش

می‌گوییم سال‌های باران و خوشی ببینی