گلدونگ

گُلدُونگ تبا پُر از گُلنِ

گلدانِ تو پر از گل است

به از گُلشن چه مزگُلن

بهتر از گلشن، چه «مزگل»ی است

باز گُل ياسمين تَكُرُک

باز گلِ یاسمن غنچه کرده

مُوخُت مَوى چه مَزگُلنِ

خودت را می‌خواهم؛ چه «مزگل»ی هستی

نه گُل سرخ نه نستَرَن

نه گلِ سرخ، نه نسترن

نه نرگس، و نه ياسمين

نه نرگس، و نه یاسمن

باغ گُلشن سيمين بدن

باغِ گلشنِ سیمین‌بدن

مُوخُت مَوى چه مَزگُلنِ

خودت را می‌خواهم؛ چه «مزگل»ی هستی